10 yıl kalacaksan yaptır diyolla.

yaptır yaptır.

bilesik faizle para bırıktırıyosun ıste.

46 yaşında değilsen yaptırma.

10 yıl boyunca her ay 100 lira yatırdığın takdirde, ister 10 senenin sonunda 10bin tl cash alırsın ister 10. yılın sonunda bir şey almayıp emeklilik yaşını bekler, emekli olduktan sonra ayda 200 tl harçlık alırsın.

şöyle söyleyeyim, halam 9 farklı bankadan ayda 400er lira yatırmış ve 10. senenin sonunda 300bin tl cash almış :P bu cash nereden çıktı ya

yatırım fonundan 2 önemli farkı var . 1) üzerindeki gelir stopajı daha düşük (uzun süreler kalırsan) ve 2) %25 devlet katkısı var.

bes yaptıracaksan biraz da uzun vadeli olmasına güvenerek risk almak gerekir. özellikle bric ve gelişmiş ülkelerin borsalarının sanayi/teknoloji endekslerinden oluşan portföyler uzun vadede iyi kazandırabilir.

tabi millet "git arsa al yeaa" falan diyor ama o toplu parası olana yönelik bir tavsiye. bes ise daha çok tasarruf etmeye teşvik ediyor.

sadece emekli olunca hayat boyu maaş almak gibi beklentin olmasın. biriken paran neyse onu alıyorsun.

neira, halan hatalı yapmış. aylık toplamda bir brüt asgari ücreti geçmemeli yatırdığın.

ayrıca cakabo + 1

bugün bankada 3 tane memur aynı anda anlatmaya başladılar, hiçbir şey anlamadım, anlamadım demeye de utandım. buraya da sorayım dedim içimden, anlamadığımı hissettiler galiba, kafanızın karışacağı hiçbir şey yok falan dediler. bazılarınız yaptır diyorsunuz, bazılarınız yaptırma. o zaman çoğunluk ne derse onu yapacağım :)

anjiyo dünyanın sonu değil ki. benim arkadaşım 82'li 3 kere anjiyo oldu. sanki ölecekmiş gibi bakma olaya, bir sorunu düzeltmeye çalışıyorlar sonuçta doktorlar, stand da takabilirler. ömrü daha da uzar hatta belki, bir anda kalp krizinden öleceği yerde.

Amcam 80 li yıllarda, anjiyo esnasında ölmüştü. o geldi aklıma. O zamanki tekniklerle, şimdikiler farklıdır değil mi? Yarın için Siyemi Ersek'ten randevu aldım.

Hemen karamsar olma, bi dur bakalım her şeyin çaresi var ameliyat olup iyileşecek ne var bunda? Git annene babana destek ol, enerjik ol biraz, enerjini onlarla paylaş. Sen nasıl hissedersen aynısı onlara geçecek. O yüzden git biraz enerji pompala, zaten herkesin morali bozuktur, sen destek ol. İyimser konuş.

sakin ol, panikleme, vicdan yapma. dur bi önce sürece odaklan.vicdan yapmak yerine onu mutlu edecek şeyler yap, sürpriz yap çiçek al filan çıkar bi gezdir, ona da moral olsun.
kısacası kötü hissini iyi işlere dönüştür.
geçmiş olsun.

ne yaptın yahu dur hele. anjiyo dediğin ne ki? hergün yüzlerce insan oluyo anjiyo. sakin ol da bundan sonraki yıllarda kalbini kırmamaya çalış.

Geçmiş olsun. Kesinlikle sakin ol ve kendine gel. Anjiyo artık çok normal bir şey. Bundan sonra ikinizin arasını hiç bir şey bozamayacak bak gör. O geçinemediğiniz yılların acısını çıkaracaksınız.

anjiyonun sonucu hep kötü olacak diye birşey yok ki. ayrıca anneni üzmen konusunda da kendini çok yargılama. sonuçta sen de insansın. üzgün, canın sıkkın, sinirli olabilirsin, tartışabilirsin. ergenken yaptıklarına hiç takılma. ergenlik zaten saçma sapan şeyler yapılan bir dönem. herşeyi ben bilirim, annem, babam birşey bilmiyor dediğimiz zamanlar. bu dönemin özelliği bu, herkes yaşadı, yaşıyor. kötü bir evlat değilsindir bence, hatta annen eminim seninle gurur duyuyordur. anneler, çocuklarını ne yaparsa yapsın hep sever. yanlış hatırlamıyorsam sen de annesin. çocuğun ne yapmış olursa olsun kızamazsın, küsemezsin, her zaman seversin çocuğunu. annene çok geçmiş olsun. iyi düşün herzaman.

Genelde insanlar bunu vefat sonrası yaşıyor, bunu şu an yaşamak çok güzel. Çünkü iş işten geçmiş değil, tamir edebileceğin birçok zaman var. Çünkü anjiyo artık normal bir prosedür. 30 küsur yıl önceki sistemle şimdi bir değil.

koşuyolu kalp hastanesinde GÜNDE 90 civarı anjiyo yapılıyor ve bir çoğunu izledim, öyle tehlikeli bir şey değil, senin rahmetli amcanda ciddi bir sorun vardı demek ki, ondan öyl bir sonuç doğurmuş olabilir. Yoksa topuk damarına kadar inildiğini gördüm ben anjioda. Korkma yani, tıkalı damarı açacaklar, daha sağlıklı olacak.

Ama sen yine de kötü bir evlat olduğunu düşünüp annenle barışmaya çalış. Anne bi tanedir.

geçmiş olsun, sıkma canını hemen. anneannem maşallahı var 80 yaşında ve daha geçen sene bilmem kaçıncı anjiyosunu oldu. teknoloji çok gelişti, siyami ersek'de iyi hastane bildiğim kadarıyla.

git bunları olduğu gibi annene söyle, kadıncağızı mutlu et

geçmiş olsun. bence anneye "hasta olduğum için böyle yapıyo, acaba durumum çok mu kötü" diye hissettirmeden iyi davranmak lazım.

Kitap alıyorum, gömülüyorum

Dünyanın bi yerinde bilmediğim bi hayata girince kendi hayatımı didiklemekten vazgeçiyorum bi müddet

resim yapıyorum, güzel şeyler düşünmeye çalışıyorum. ama çok mutsuzum. içime kapanır gibi oldum, mümkün olduğu kadar kendimle kalmaya çalışıyorum.

Unutarak.

sana yardımcı olacak bir cevap olmayacağı için üzgünüm, "siz nasıl yapıyorsunuz" demiş olduğun için söyleyeceğim. uzun vadede beni hayata bağlayan tek hedefim ve arzum kitap yazmak. daha doğrusu "kitap yazabilen bir adam" olmak, öyle ölmek. ne bileyim 50 sene sonra birinin yazdıklarımı okuyup "vay aq şerefsize bak neler demiş" demesi. bunun için yaşıyorum diyebilirim. kendi dünyamda, kendi kafamda yaşıyorum ve o dünyayı dışarıya aktardığım gün zaten işim bitmiş olur.

ha şu gün bana "yoo kitap falan yazmayacaksın sen, ne kitabı manyak mısın, öyle işten eve evden işe bi herif olacaksın işte" deseler intihar ederim sanırım. yaşamaya dair isteğim yok. mutsuz sayılmam. keyif aldığım şeyler var. merak ettiğim, görmek istediğim çok şey var. en basitinden, serie b'de şampiyon kim olur mesela sezon sonu merak ediyorum. ama olmasa da olur yani, ölebilirim problem değil.

neyse ki kitap 50 yaşında da yazılabilen bir şey, kısa vadede kendime zarar vermeyeceğimden eminim. :p

bir kere mutlu olmak için çevreden gelen seslere kulak tıkamak lazım. bunu yapabilmelisin. herkesten bir ses gelir ve herkes kendi istediğini sana yaptırmaya çalışır. neticede sen mutsuz olursun, onlar mutlu olur. ben başkalarının fikirlerine önem vermemeye başladığımdan beri sinirden stresten kurtuldum. ciddi diyorum. insanlara fikirlerini sormadan sana akıl vermeye çalışmalarına izin verme mesela. fikir sorarsan da, verdikleri fikirler aklına yatmadıysa, hmm güzel fikir deneyeceğim deme. takıl kafana göre.

motivasyon için de hedef lazım.

Kitap alıyorum. Kitap başta olmak üzere alışveriş beni hep çok mutlu ediyor.

Bir ay kadar önce başladığım zumba da bana çok iyi geliyor. Haftada iki defa grupla, haricinde de evde yapıyorum, grupla olan bildiğin terapi gibi. Evdeki de mutlu ediyor beni, deşarj oluyorum.

1,5 porsiyon antrenman sonrası küveti kaynar suyla doldurup gözleri kapıyorum.

mutlu olmak umurumda değil.

kendimi mutlu etmek için bir şeyleri bunun farkında olarak, diğer bir ifadeyle mutlu olma çabası içinde yapıyorsam zaten mutlu olamam, tadını çıkaramam. Motive-rahatlama konusunda en temel aracım kendi müzik listeme tıklamak ve uzanmak oluyor genelde.

İyi uyku. Güne erken başlamak. Sabah sporu. Doğru beslenme. Bunlar genel olarak enerjini yüksek tutuyor.

fotoğraf çekiyorum, fotoğraf ekipmanı alıyorum

spor yapıyorum.

1-) hayır
2-) evet

ekleme: platoniclover'ın dediğinden yola çıkarsak biliyor bilmiyor değil de kullanmadığı için bilmiyor kabul ediyoruz diyelim.

bu kelimelerin anlamını bilmenin güzellikle ya da çirkinlikle ne alakası var?
hafsala ve sakil bilinebilir herkes tarafından fakat defaten bilinemeyebilir belki.

o nedir oyle yahu? az bucuk kitap okuyan, edebiyata ilgisi olan her kiz bu kelimelerden en az ikisini bilir. bunlari bilmek icin illa aysen gruda olmak gerekmiyor, adriana lima tipindeki bir kiz da gayet zeki olabilir.


birakin artik su seksist sorulari, biktiriyorsunuz cidden.

bu kelimelerin anlamını bilip bilmediğini anlamak için bu kelimeleri günlük hayatta kullanmak gerekmez mi ? kaçımız kullanıyoruz ?

1-evet
2-evet

ek: ikinci soruya evet hayır diye cevap vermek yersiz. birincisine evet diyen ikincisine cevap vermek durumunda kalmıyor otomatik olarak evet oluyor. ikinci soru "sizce ortalama üstü güzellikte kızların yüzde kaçı bu üç kelimenin anlamını biliyordur?" şeklinde falan olsa daha iyi bence.

1-evet.
2-türkçe bildiğinizden emin misiniz?
şaşırtıcı olabilir ama edebiyat ve hukuk fakültelerinde, tarih, türkçe öğretmenliği bölümlerinde de güzel kızlar var?! ne bekliyorsunuz ki, anot, elektrot, elamenter yük kelimelerinin anlamını bilen güzel kızlar da olduğu gibi. (fen fakültesi, fizik, kimya öğretmenliği, mühendislik bölümleri vb.)

tanımadım, bence 'ortalama üstü' güzellikteki hiçbir 'kız' bu üç kelimeyi bilmiyordur çünkü güzel oldukları için okumaya/yazmaya ihtiyaç duymuyorlar; işleri güçleri makyaj teknikleri ve facebook.
diye bir cevap mı bekliyorsunuz?
bu soruyu 20 yaş altı gençler bu kelimeleri biliyor mudur falan diye sorsaydınız anlaşılabilir olurdunuz ama bu haliyle gerçekten komik.

rocknroll hanımefendi, evet işte ben de güzellik, çirkinlik ve kitap okumak, kültürlü olmak arasındaki bağıntıyı yüzeysel olarak kendimce değerlendirmek için burda anket yapıyorum belki? siz bunların anlamını bilmeyen ama güzel olduğuna inanan bir kadın gibi tepki vermişsiniz cevap vermek istemiyorsanız vermeyin duyurudaki soru içeren duyuruları sorgulamak size mi düştü?

(bkz: abi geç oldu yat istersen artık)

Güzellik zeka arasında bir bağ yok. Yani insan çirkinleştikçe zekileşen, güzelleştikçe aptallaşan bir canlı değil. Yine aynı şekilde çirkinlik güzellik insanı sofistike bir birey yapmaz.

Iki gün Boğaziçi, GSÜ gibi okulların oralarda takıl demek istediğimi anlarsın.


Sorularına gelirsek: evet, bu kelimeleri bildiğini düşündüğüm kadar genel kültüre hakim güzel kadınlar tanıyorum.

yok ben bu kelimelerin anlamını biliyorum defaten haricinde ama tipsizin önde gideniyim. duyuruları da sorgulamıyorum, sadece bu sorduğun soru genel kültüre yönelik biraz. yani güzellik, çirkinlik değil konu. asla duyuruları sorgulama huyum yoktur. niye böyle bir duyuru açtın ki çok saçma bir soru.

1 evet
2 evet

Soru dünyanın en sacma sorusu

hem 2/10'luk kızım hem de bilmiyorum bunların anlamını :( çok çirkinim keşke ölsem!

rockroll hanımefendi asla duyuruları sorgulamıyorum cümlesinin ardından neden böyle bir duyuru açtın diye sormanız çok yerinde olmuş.

1-hayır
2-evet

yorum da yapacağım ama. bunların neden zor sözcükler olduğunu düşündünüz ki? az biraz kitap okuyan kadınlar ya da hukuk-iibf-edebiyat gibi fakültelerde bulunan öğrenciler bilir bu sözcüklerin anlamını.

1- hayır
2- evet

Tıp fakültesinde okuyan sayısalcı bir bünye olarak çevremde bu kelimeleri bilen insan pek yok o yüzden tanımamışımdır belki ama kendimden düşünecek olursam eğer hafsalayı hasan ali toptaş dolayısıyla biliyorum, diğer 2 kelimede ise error verdim. Edebiyat ya da sözel bölümlerde okuyan kişiler bilebilir diye düşünüyorum. Bu üç kelimeyi cümle içinde kullanabilecek erkek için yapsaydın oylamayı kesinlikle her iki soru da hayır olurdu.

evet (çok) / evet (bilinmeyecek şeyler değil)

ek: neyi kast ettiğini herkes anladığı için ben doğrudan lafa giriyorum; kimse ya ben zaten güzelim/yakışıklıyım/zenginim/güçlüyüm, e bu allah vergisi vasıflarım sayesinde zaten yeterince ilgi görüyorum, niye kendimi çok fazla şey öğrenmekle yorayım ki, diye düşünmez. yazdığın kelimelerin zor kelimeler olduğunu zannetmen de çapını gösteriyor gerçi ama cevap veren insanları dikkate alırsan iyi olur. a bu arada, hep sayesinde sayesinde deriz, saye nedir bilir misin? bi de sayesinde sayeban olmak vardır, o da güzeldir. bol bol kullan.

Kızların yüzde 95i bilmez onları güzellik Okumak veya öğrenme hevesi ile paket olarak birlikte gelen bir şey değil tamamen bağımsız olabiliyor defa'aten diye okunuyor zaten oda.

@efrasiyab87 1-defa'aten değil def'aten diye yazılır ve okunur. hatta o kesme işaretinin yönü de şu şekilde olur: def<aten.
2-"paket olarak birlikte gelen" diye bir şey yoktur: ya "paket olarak gelen" denir, ya da "birlikte gelen".
3-"oda" değil "o da" diye yazılır. "dahi anlamındaki de"yi sağır sultan duydu.
4-bütün kızları saydın mı? nereden buldun yüzde 95'i? çok biliyormuş gibi konuşup kendinizi rezil etmeyin şöyle.

içinde aşk olmayan evliliğe evlilik demem. deli gibi aşık olması lazım insanların. hadi yaşı ilerlemiş de evlenecekleri bir nebze anlarım da, gencecik insanlar mantık evliliği yapacağım demiyor mu hayret ediyorum. öyle bişey yapsam çok pişman olurdum.

nerden bilelim. pişman olacagını bile bile kimse mantık evliliği yapmaz herhalde.

ben de sana sorayım: aşk evliliği yapsanız sizce ileride pişman olur musunuz?

Tam benim tarzım. Zaten bu gidişle önce evlenip sonra aşık olmak niyetindeyim. Formülü değiştirdim biraz. En güzeli.

eğer kız güzelse biraz da kafalar uyusuyorsa yani öyle sıkılmıyorsam ölümüne beraberken direk yaparım. yalnızlıktan her türlü iyidir. üniversite bitsin ilk denk gelenle yapmayı düşünüyorum. ya da aile bulsa da olur. yeter ki bu karanlık günlerim geride kalsın. baska bir şey istemiyorum. aşkı sikeyim.

gencecik insanlar karsıdan sürekli kabul görüyor sanki aq.

Bana mantıklı olan hem sevdiğin hem de uyumlu olabildiğin biri ile hazır olduğun zaman evlenmekmiş gibi geliyor. Gerisi çok mantıklı değil gibi.

Bir de mantık evliliği kavramını da net tanımlayamıyorum. Para için evlenmekmiş gibi gelmiyor da böyle söylenince, "Şunun eline vursam ekmeğini alırım, evde benim sözüm geçer. Aşık olduğum kişi ise benim değerimi bilmez. Ben nazımı geçireceğim ile evleneyim en iyisi" gibi bir fitne fesat geliyor aklıma. Bu niyetle evlenenin de karşısındakinin hayatını harcadığını ve genelde erken öldürdüklerini düşünüyorum. Para için evlenmekle başabaş kötülükte geliyorlar bana.

Ek: Düşünerek bile pişman oldum.

pişman olup olmayacağını yaşamadan bilemezsin ama evlilik için uygun bir aday olduğunu düşündüğün biri ile sırf ilerde yalnız kalmamak için yapılmamalı.

sadece mantıkla olacak şey değil bu evlilik. olsaydı çoktan evlenirdim. demek ki pişman olmak istemiyorum.

ilerde pişman olacaksan pek de mantıklı değildir zaten?

Kim ne derse desin bence mantıklı,klişe de olsa her aşk bir gün biter.çok Sevip koca şiddeti görüp pişman da olan var,deliler gibi aşık olduğu eşi tarafından aldatılan da.üzüleceksen buna üzül,hayalkırıklıkları ile dolu bi aşk evliliğine değil.

evet pişman olurum.Bir süre sonra sıkılırsın sıkıntılarda dert tasayı getirir.Mantık evliliği yapıcağıma hiç evlenmem daha iyi.

olur mu olmaz mı demiyorum, ileride sizce pişman olur musunuz diyorum? altıncı his veya içgüdünüz ne diyor?

Muhtemelen olurum, gerçi mantık evliliği yapmaya karar verecek kadar aşktan umudumu kesmişsem zaten o saatten sonra pişman olsam ne olmasam ne...

benim yapacağım evlilik mantık evliliği olacak. ve bundan pişman olacağım, biliyorum.

Bence mantik da olsa ask da olsa bi evlilik kotu gittiginde pismanlik duyma sebebi/tetikleyicisi cocuktur. Yani kotu giderse ve cocugum yoksa pisman olmam, olmadi der ayrilirim. Cocuk varsa keske derim heralde.

şimdiki zamanlar için uygun yaş bence.

olabilir. ama ben olsam daha geç doğururdum.

geç.

cocugunla arandaki yas farki fazlalasacagi icin gec.

ama kendi hayatini yasamak adina da erken.

fiziksel ve ruhsal olarak anne acisindan super bence, hatta biraz gec bile. artik insanlar 27-28'de ancak duzen kurabiliyor, haliyle cocuk da gecikiyor. ama cocuk 12 yasindayken 50 yasinda olmayi da istemezsiniz sanirim, cok buyuk fark olusuyor bu durumda.

anam beni 19'unda mi ne yapmis. ben simdi 20 yasindayim mesela, kadina bakiyorum hala 30 yasinda gibi. cocuk acisindan cok olumlu ve hos bi sey bu. cogu arkadasim ikinci veya ucuncu cocuk, anneleri hep 55-60 yasinda. bakiyorum da benim kadar samimi ve yakin olamiyorlar analariyla gordugum kadariyla.

cocuga anne degil ayni zamanda arkadas da olabilmek gerek. o yuzden yardirin derim. adini dermayster koyun lutfen kiz erkek fark etmez. anlamini sorarsa nufus mudurune de dedemizin adi dersiniz.

ideal bence

ablam o yaşta kalmıştı. normal bence.

tamam erken değil, ama geç de olduğu söylenemez. benim eşim 32 yaşında ikiz doğurdu. 40'a kadar yolu var artık. (yine de 35'ten sonra biraz zor olabilir)

normalin sonu / geçin başı.

sahip olacağınız çocukta 31 yaşına kadar beklerse gebelik sürelerini de sayarsak yaklaşık 63-64 yaşında torun sahibi olacaksınız. bence daha fazla vakit kaybetmeyin.

çocuk yetiştirmek zaten çok yorucu ve zor olduğu için 31 yaş erken değil.

sağlık açısından soruyorsanız artık öyle 30'undan sonra doğurmak tehlikeli gibi bir görüş yok. Evet şartlar daha riskli hale gelebilir ama çok daha ileri yaşlarda doğuran kadınlar var. Hele zaten annelerimizin kuşağına bakarsanız ilk çocuklar erken yaşta olmuş olabilir ama 40'lı yaşlara denk gelen çok çocuk var.

annelik yapabilmek açısından soruyorsanız kimse iki dakika sonrasının ne olacağını bilemiyor o yüzden arada yaş farkı az olsun çocuğun filan yaşı da görülebilsin demek çok safça. Ayrıca "arkadaş" olmak gibi birşey yok. Anne anne olmalı yani. Arkadaş olalım deyip bilinçsizce evlenip çoluk çocuğa saniye düşünmeden karışanlar yüzünden boktan bir nesil geldi geliyor.

Çocuk sahibi olmak için asıl sorulması ve endişelenilmesi gereken konu başka ama bunu da burda söyleyince adamı linç ediyorlar.

normalin sonu / geçin başı +1

erken olmadığı kesin. ancak çok geç de denemez.

o zaman doğurayım ben bir tane :)

mesglsn sanirm bn yatiyrm + 1
Ne bileyim, benim sülalede en erken 34 yaşında doğuruyorlar, genelde de 38-40 civarı. Anneler manneler de böyle. 31 bana normalmiş gibi geliyor. İşyerinde de genelde 30-36 arası doğuruyor millet. Geçen bir hocamız 46'sında doğurdu. O bana da bir fazla geldi.

gereksiz bir iş. yaştan bağımsız olarak.

şimdiki zamanı filan yok bunun, modern hayat dedikleri saçmalık içinde doğadan benliğimizden koptuk.
30 yaş bir kadının doğurganlığı için çok önemli bir biyolojik yaştır. 30 a kadar hamile kalmayan kadında dişi hiç hamile kalmadığı için üreme faliyetleri azalıyor ve hamile kalma ihtimali çok düşüyor. ama 30 dan önce 1 kere doğum yapmış bir kadın 45 yaşında bile tekrar hamile kalabilir. vücut tekrar kullanma ihtimali olduğu için her daim hazır tutuyor.
velhasıl kelam. 30 geç.

gayet normal, herkes ilk çocuk olarak düşünmüş ama, zaten insanlar ikinci ya da üçüncü çocuğu bu yaşta yapıyorlar, yani 27-35 yaş arası hamilelik en yaygın ve normal olanı. çocukla arandaki yaş farkı da tam kıvamında olur ayrıca.

ya kardeşim tamam "strong and independent woman" ayağına hiçbir şey yapmak istemiyorsunuz, imkanınız olsa çocuğu da erkek doğursun diyeceksiniz tamam da saçmalamayın ya. yeni neslin bozuk olmasının sebebi çocukların erken doğması yani öyle mi? ne alakası var? istiyorsanız 40'ınızda doğurun, ben bu yanlıştır ya da kötüdür demiyorum ama "anne annedir, ne arkadaşlığı" yaklaşımı da komple saçmalık.

aileden söz ediyoruz burda. "büyük insan" figürleri çocuğun gelişiminde çok önemli rol oynar ki bunlar da genelde anne baba oluyor. ben 15 yaşındayken annem 60 yaşında olsun istemezdim işin açığı. kendimi şimdiki kadar rahat hissedemezdim. arada ciddi bir kuşak ve anlayış farkı oluşurdu çünkü eminim.

20 yaşında çocuk doğurmak lazım demiyorum. bu yaşlar da çocuk için erken. daha kendini bile tanıyamamışken insanın çocuk yapması doğru değil. anam kendisi de der, "senin zamanında hiçbi şey bilmiyodum o yüzden biraz arıza oldun sen" diye ama bu demek değil ki 30'dan önce çocuk yapılmamalı.

anne aynı zamanda arkadaş olmalıdır evet. annelik çocuğu emzirmek, beslemek, büyütmek, ihtiyacına koşmaktan ibaret değil. dediğim gibi, 40 yaşındakiler çocuk yapmasın ya da yapmaları sağlıksız olur demiyorum ben bu ayrı bi konu ama genç yaşta doğurmak çocuk için bence avantaj.

ben kendi çevremde gördüğümü söylüyorum. şu an annesi 40-50 yaş aralığında olan arkadaşlarımın tamamına yakını anneleriyle samimi ilişki içerisindeyken, 50 yaş üstünde olanlar "eh anne işte yea" mertebesinde. çoğunun iletişimi bile çok kısıtlı.

anne önemlidir olm. hadi çocukken tek görev "annelik" olabilir ama oğlunuz kızınız 20 yaşına geldiği zaman da "anne"ye ihtiyaç duyacak. o zaman da ağzına emzik mi vereceksiniz? yaşların yakın olması bu açıdan avantaj. ben başımıza bi hastalık, kaza bela gelmezse 5 sene sonra anamla italya'yı orayı burayı gezmek istiyorum mesela. ha ben de sevgilimle gezeyim istiyorum ama sevgilim yok nabiyim, anacağızımı götürürüm.

şimdi sen 40 yaşında doğursan çocuğun bunu yapabilecek mi? en genç zamanlarında annesinin yaşlandığını, elini eteğini çektiğini görecek çocukcağız. süper bi anne olabilirsin ama üzülür bu durumda velet. genç anne daha iyi. "moruk tuzu uzatsana aq" dersin çocuğa.

siz mesela hiç 50 yaşında milf gördünüz mü? görmezsiniz. çünkü o ideal anne yaşı değildir. eyyorlamam bu kadar.

ne açıdan baktığımıza bağlı, fizyolojik olarak en ideal yaş değil. geç sayılabilir.

ben 31 yaşındayım eşim 30 yaşında. ben artık istiyorum eşim de 1 sene daha bekleyelim en azından biraz daha hayatımızı yaşayalım diyor da daha ne hayat yaşaması zaten 1.5 senedir sevgiliyiz evleneli 7 ay oldu ve kendisiyle 11 senedir kankayız. tatillere gittik beraber sıçana kadar içtik takıldık daha ne bekliyoruz diyorum sanırım hazır hissetmiyor. benim de hormonlarım azmış durumda belki ona okuturum sizin düşüncelerinizi diye sormak istedim.

Normal

eşin istemiyorsa çocuk istiyorum diye ısrar etme bence. belki gerçekten hazır hissetmiyordur kendini baba olmaya. taraflardan biri istemiyorsa zorlamamak lazım. seneye demiş, seneye olsun o zaman de geç.

Hazır olmadan çocuk yapmama kısmına katılıyorum. 31 ve 32 arasında fark yok nasıl olsa. Olmadı, seneye ısrar edersin "Hadi, zaman geçiyor" diye. Bu kısmı eşine okutturacaksan önceden haber ver ki sileyim. Ya da değiştirip "Evet, çok acil çocuk yapmak gerek. Çocuk gelince hazır olunur zaten" falan yazayım.

yalnız 2 çocuk istiyorum onu da düşünmek lazım. aralarında 1 yaş olsa süper olur. eşime de okutturucam :)

ideal

Benim icin gec bile.

neresi erken yahu? millet aklını kaçırmış. birkac sene daha ilk hamileliğini yaşamazsan bida hicbir zaman anne olamazsın. 12. sınıf biyoloji dersinden hatırlıyorum. (swh)

fizyolojik olarak ilk gebelik için geç
psikolojik olarak cevabı sen daha iyi biliyorsun

ha 31 yaş geç diye hiç mi anne olmayalım? tabii ki hayır

kimden olduğuna göre er ya da geç olabilir...

ya bence geç yaaa benim annem 33 yaşında beni kucagına almış allahım şu an ne sorunlar yaşıyorum bi bilseniz..

benim annem de 33 yaşında anne olmuş ama mesela aramız süper iyidir hiç sorun çekmedim biraz da kişilikle ilgili bence o.

beni annem 42 yaşında doğurmuş(Kaza kurşunuyum :P), aramızda hiçbir çatışma vs. olmadı. yaşla değil, kişilikle alakalı bu durum bence de.

İlk çocuksa geç.

ceketimi satar çocuklarımı okuturum.

önyargılısın. "zenginler adam değil" gibi önyargıların var. Oysa insanlığın paraynan çok çok alakası yok

merhaba ben de fakirim. bana ulaş hemen.

O filmler bayağı etkilemiş.

duyurunun en fakiri benim :((

Avea kullanıyorum, o derece.

www.fasulyeden.com

sogan ekmek yerim gene de kimseye muhtac olmam

Dilenir yine bakarim diyen oldu mu

samimiyetin, doğallığın, canayakın oluşun parayla ilgisi yok. ama para hırsının olmaması güzel bir özellik.

cok da fakır degılım ama kahve ıcelım

37 ekran tüplü tv keyfi için bana mesaj at.

Ol-ley, yalnız değilim. Gerçi bu kadar mıyım, bilmiyorum. Tüplü televizyonları çok seviyorum ben de. Şu an duygularımı salıp televizyon alacak olsam tüplü televizyon alırım. "Pazarda limon satıp bakarım" diyorsa, ilk anda bir "Niye bakıyor ki şimdi" derim ama o azmi çok da takdir ederim. Birine zengin diye bakmıyor değilim ya da "Paramız oldu mu kirleniriz" diye de düşünmüyorum, paramız daha fazla olduğunda yapabileceğimizle ilgili hayaller kurmuyor değlim ama yokluğu paylaşmakla varlığı paylaşmak ayrı şeylermiş gibi geliyor bana. Kendimi kanıtlamak istiyorum "Evet, yoklukta da varım ben seninle" diye. O yoklukta kenetlendikçe daha çok mutlu oluyorum. "Hep fakir kalalım. Böyle çok kenetlendik, süper oldu" demiyorum ama ikisinin de ayrı bir tadı var be.
Bir yandan da Bon Jovi'nin Livin' on a Prayer'ının sözleri gönül telimi titretiyor. Orta sınıf olmakla ilgili bir sorunum yok ama zengin olmakla ilgili sıkıntılarım var.

Psikolojik bir sorun olabilir. Ben bunu Kemal Sunal'a veriyorum. İkinci babam Kemal Sunal benim, onun filmleri ile büyüdüm. Adam filmlerinde "Fakir neyi varsa paylaşır" diye verdi toplumcu mesajı, verdi bilinçaltına. Şimdi böyle oldum galiba.

bu devirde tüplü tv izleyen kaldı mı lan?

en varoş evlerde bile bilmem kaç ekran flat tv'ler oluyor artık.

çocukları okutacak ceketim bile yok :(

edit: tüplü tv mi aldınız lan allahsızlar ben hala radyo dinliyorum :(

edit2: internet kafe sahibine 50 kuruş daha verdim buraya yazabilmek için. yarın sabah simit bile alamıyorum

Ciddi ciddi yanıt yazacakken " ceketimi satar çocuklarımı okuturum." Yorumu kahkaha krizine girmeme sebep oldu.

Zengin, fakir, kısa, uzun, zayıf, şişman vs... keşke sınıflandırmasak insanları sadece insan olmaları kıstası öncelikli gelse.

Dipnot: ayrıca tüplü televizyon candır.

toplumsal makasın giderek açılması ve orta-üst olmaya çalışan orta sınıfın bu uğurda yavşaklaşmasına veriyorum ben bu durumu. tabii hepsi öyle olmamakla birlikte, özellikle son on yılda kendini bir üst sınıfa atmak isteyen kesim bu uğurda çok kolay adam harcar, manevi değerlerinden kolay vazgeçer oldu. bunun yansıması olabilir. zenginlere karşı bende de bir önyargı var.

Muhtemelen karşına çıkan çoğu fakir olmayan insanda bi sonradan görmelik var. Bu da rahatsız etmiş seni bi şekilde. Ha sen de yok mu dersen, vardır ama bu konuda yapabileceğim birşey yoktur herhalde.
Son paramı ayakkabıya yatırdım ve bu yüzden eve giderken taksiye binemedim :(

Bu arada fakirlerin ayağı da büyük olur, ayıktırayım. Yani fetişinin altında yatan temel neden bu olabilir.

senin erkek versiyonunu arıyorum ben de :(

şaka bir yana, parası olup da bunu sürekli dile getireceğine kendini geçindirecek kadar parası olanı tercih ederim. kendini geçindirsin ama, şartım bu; ben maksimum kendimi geçindirebilirim çünkü.

tüplü televizyon çok yer kaplıyor, o yüzden benimle değil :(

işin kötüsü ben özel üniversitede okuyorum ve sırf bu yüzden çevremdeki insanlarla yakınlaşamıyorum. önyargı ise nasıl kırıcam , ama kırmak da istemiyorum gibi :(

Spor yap, kilo ver.

annesi, çocuk uyuyana kadar yanında dursa? kalkarsa tekrar uyuyana kadar durabilir. ben de çocukken sürekli annemi çağırıyordum. hatta bir keresinde annem duymadı mı ne olduysa babam geldi. sen git annem gelsin diye bağırmıştım. anne çocuk arasındaki bağ daha güçlü.

@rock: güzel bir fikir, zaten olan da onun gibi bir şey. ama çocuğun yatağı 130 boyunda ve etrafı parmaklıklı olduğu için zaten uyurgezer gibi bilinçsiz kalkıp gitmiş annenin o yatağa tırmanıp içine kıvrılması pek olmuyor. olsa bile kesin çocuk uyuyunca kalkamazi kendi de orada uyur sabaha kadar.

ya da ben alıcam battaniyemi gidicem başka yere. bizim yatak bu ikisinin olacak. ben koltukta takılıcam :)

o zaman sen anneyi götürüp getiricen. çocuk kendi yatağında yatmalı. senin koltukta uyuman da çözüm değil. sizin yatağa alıştı mı koparmak daha zor olur. kaç aylıktan beri kendi yatağında yatıyor?

nolursa olsun kendi yatağında uyuması lazım. sen koltukta uyuma :)

doğduğundan beri kendi yatağında uyuyor. ilk 6-7 ay bizim odada park yatağında, sonra büyüyünce kendi odasında kendi yatağında. ilk uykuya dalma aşaması annesi ile bizim yatağımızda sarılarak. sonra annesi alıp yatağına koyuyor.

ama annesi evde yokken vs. ben gayet güzel doğrudan yatağına koyup bırakıyorum, bazen başına müzik açıyorum, kendi kendine uyuyor, huysuzluk etmiyor. yatağında uyuma konusunda veya ilk uykuya dalma konusunda bir sıkıntısı yok. annesi evdeyken ben götürüp yatırsam, odasına bile benimle gitmiyor, illa anne olacak. oysa geçen sene ben gayet yatağına koyup uyuturdum annesi evdeyken bile.

yazın tatile gittik, orada ayrı odası yoktu, mecbur yanımızda yattı, o ara ayarı bozuldu galiba.

valla ben 10 yaşına kadar böyleydim.. 2.5 çok erken. annemle babamın sevişmesine uyanınca bi daha yemedi gidip uyumaya aralarında. travmayla beraber yatağıma alıştım :(

hiç sıkıntıya girmenize gerek yok. uykuya dalarken ayrı uyuyorsa sizin yatağınızdan sonra ayrılır. beraber yatması çocuğun psikolojisi için daha rahat. daha güvende hissediyor. zamanla uyanmamaya başlayınca rahatlarsınız.
anne de uykusuz kaldığı için uykusu bölünmesin diye yanında yatmasına razı olacaktır..
bence kafana takma....

girişken değilim, ortamın sessiz çocuğuyum genelde.

dünyanın en sıcakkanlı, girişken insanıyım. sevdiğim adama seni seviyorum diyemiyorum.

üşengecim, inatçıyım, takıntılıyım, tez canlıyım, sinirliyim

üşengeçim ve fazla duyarlıyım. bir de insanları çok iyi tanıdığımı söyleyemeyeceğim.

İş görüşmesinde olsam "Hayır diyememek" derdim, bu gerçekte de biraz öyle ama son bir iki senedir diyebiliyorum biraz biraz. Ondan önceki durum çok fenaydı, yolda durduran anketçiler ve satıcılardn kullanmayacağım birçok şey alıyordum. Hatta 5 sene önce 1000 TL'lik borca girmiştim cilt bakımcısına Hayır diyemediğim için. Ne ihtiyacım vardı, ne de aklımda öyle bir şey vardı. Şimdi fena değilim o konuda.

Şu anki sıkıntım ise yine bunun uzantısı. Diyelim bana hatalı ürün satıyorlar ve geri iletmeye çalıştığımda aslında bahane olan "Ama paket açılmış" gibi şeyleri yiyorum. "Paketi açmışım ben, demek ki iade hakkım yok" deyip oturuyorum. Ofis arkadaşımla aynı yerden aynı şey başına geldiğinde telefonda çirkefleşiyor ve carlıyor, onun istediğini yapıyorlar. Ben onları hiç yaptıramıyorum. Sürekli kazıklanır haldeyim. Yırtıklıkla, pazarlıkla elde edilebilecek şeyleri elde edemiyorum hiç.

aptal ve tembelim.

bir şeyi 5 kere kontrol ederim, sağlamasını yaparım, kabak tadı verir.

bi türlü erken yatım dinlenmeyi beceremiyorum. ama olacak...

* aşırı tembel ve miskinim. sadece kendimde değil genel olarak nefret ettiğim bir şey.

* çok kararsızım. 20 yaşına geldim haal üç günde bir meslek ya da hedef değiştiriyorum. hiçbir şey için adım atamıyorum. iğrenç bir durum. 4 yaşında gibi hissettiriyor.

* sürekli kendimden bahsediyorum sanırım, bana kimse söylemedi bunu ama kendim fark ediyorum. bir şekilde kendi yaşadığım bir şeye ya da kendi fikrime getiriyorum konuyu.

* bir üsttekiyle bağlantılı olarak, çok bencilim. kendim sabaha kadar birilerine dert yanabilirim ama onun sıkıntılarını dinlemekten hiç hazzetmem. birine sevdiğim bir şarkıyı gönderebilirim örneğin ama onun attığını dinlemek istemem, en sevdiğim kişi olsa bile. her şey ama her şey sadece benim istediğim gibi olsun istiyorum.

* manevi anlamda SIFIRım. canımı en çok sıkan bu. karşılığında bir şey edinmeyeceksem, birine iyilik yapmak "garip" geliyor. bunu utanç verici bulsam da engelleyemiyorum. insanlar genelde beni sakin, iyi, kimseye zararı olmayan bir tip olarak bilir ama bunu da anlayamıyorum açıkçası. kimseye iyilik yaptığımı hatırlamıyorum. engellilerle bir şey paylaşmak, huzurevine gitmek, akrabaları arayıp sormak ya da akla gelebilecek herhangi bir şey... hiçbirini yapmıyorum ve yapacağımı da sanmıyorum. bundan rahatsızım evet ama önüne geçemiyorum.

* paragözüm. üniversite için istanbul'a geldiğimde hayat standardım doğal olarak düştü, küçük şehirden gelmiştim çünkü. burda öğrenci halimle kazandığım parayla istediğim yaşamın yarısına bile sahip değilim, ki masrafım yoktur. tek istediğim banyosu mutfağı düzgün güzel bir dairede YALNIZ yaşamak. bunun gerçekleşmediği her gün biraz daha nefret ediyor ve paragöz oluyorum. korkarım "sana nezih semtte tertemiz mis gibi ev vericez" deseler adam bile vururum, o kadar gözüm dönmüş durumda.

* çoktan anlamış olabileceğin üzere konforuma aşırı düşkünüm. ama sadece kendi yaşam alanımda. millet askere gitmemek için takla atıyor mesela, ben giderim çok sıkıntı etmem. "yıhaa niye soğuk suyla duş alıorz :S :S" diye ağlamam. girdiğim ortama adapte olurum. ama kendi evim, kendi yaşadığım ortam en temizi ve iyisi olsun istiyorum.

* çok gerginim. etrafımdaki insanların neşesini kaçırdığımı ve enerjisini tükettiğimi düşünüyorum.

saymakla bitmez. gerçekten çok fazla nefret ettiğim huyum var. değil hepsini bir tanesini değiştirecek gücü bile bulamıyorum kendimde. şu halimle 25'i görürsem iyi olur diye düşünüyorum. aldırmak için çok mu geç? :/

Fazla detaycıyım ve sağlıkla ilgili aşırı hassasiyetim var. Kendimi de çevremdeki insanları da bunaltıyorum.

Cekici biri olmamak. Yasit hemcinslerimin hayatlarina bakiyorum birde kendime 0'ın adamıyım.

hırssızım. savsağım. aşırı ciddiyetsiz ve tembelim. sülalem raad.

hedefim yok, dolayısyla hırsım yok. insan ilişkilerinde biraz nankörüm. mesela telefon açmam kimseye.

Gerizekaliyim. Kendimi çok guzel kandiriyorum.

kontrol manyakligi durumu soz konusu bende; plan yapmadan yasayamiyorum, plani bozan kisi ben olsam bile icim icimi yiyor. bazen etrafimdakileri de yonetmeye calisiyorum. bu durum bazen takintiya da gidiyor.

ha bir de cabuk parlayip cabuk sonen bir sinirim var.

saçma konularda alıngan olabiliyorum. narsistim.

kibir

her işteki fazlaca rahatlık. fazlası zararlı oluyor.

tembellik, inatçılık, karamsarlık, güvensizlik(ne kendime ne, başkasına güvenemiyorum nasıl işse bu anlamadım)

Hayır diyememek.
Küçük de olsa değişimlerden ölesiye korkmak.
Her şeye aşırı temkinli olmak çok sorgulamak ve bundan sebeple mühim şansları kaçırmak.

cok tembelim, bide üsengec.

eh.. senin?

ii.

Bozuk çok şükür.

kötü.

Gidip geliyor. Abv bu hayatin

kötü :/

Kötü

buna da şükür

iyiyim. arkadaşlar kötüyüm demeyin, iyiyim deyin ki iyi hissedin kendinizi.

sıffır sıffır sıfır.

kötü

standart.

yalnız.

ensest ilişki olarak görüyorum. doğacak çocuktaki sağlık problemleride cabası. 2 kere manyaklık. yani manyaklık kare

akraba evliliğinin sakıncalarını doktorlar sürekli söylüyor, engelli çocuklar olabilir diye. buna rağmen insanlar çok cesur davranıyor, çocuk kıymeti yok bu kişilerde diye düşünüyorum.

eşim akraba evliliği mensubu ve bir kulağı çok az duymakta malesef.

ensest değil ama çok sağlıklı bir ilişki türü olduğunu da düşünmüyorum.
genelolarak toprak bölünmesin, miras içeride kalsın, elin alemin kızının/oğlunun huyunu suyunu bilmiyoruz bunu tanıyoruz diye yapılıyor. çocuğun sağlıklı olup olmaması pek öenmli değil bence onlara göre çocuğun sağlığı kader.

edit: yasaklansa bu türl evlilikler devam eder sadece resmi nikah yapmazlar pek yapıcı birçözüm değil, bireyler eğitilmeli.

Tüm kuzenlerimle kardeş gibi olduğum için bana sapıklık gibi geliyor.

neden ben diye birşey yok ki, bu herkesin yaşadığı birşey. kimisi çok erken yaşta annesini, babasını kaybediyor. onlara en çok ihtiyaç duyduğu zamanlarda annesiz, babasız kalıyor. hayat böyle birşey ve ölüm hayattaki belki de tek gerçek.

O durumda teselli etmek çok zor, daha doğrusu kendini bırakıp ağlaması daha iyi geliyor gibi. Bırakıp yanında rahatça ağlaması daha iyi gibi, ne desen kar etmeyecek ki. Bir de "Neden ben" kısmı zaten henüz olayı kabullenemediğini gösteriyor gibi, o yüzden ona peçete, su, kolonya ve kucak servisinde bulunurdum daha çok. Belki dışarı çıkıp iki hava almayı teklif ederdim. (Gerçi dün akşam buna pek uygun değildi)

sadece yanında olurum. varlığımı hissettiririm, zamanı gelmeden, ki bu durumlar için en az 1 aydır, hiç konuşmam "o" konu hakkında.
ihtiyacı olduğunda da, ki değer verdiğim biriyse bilirim o zamanı, sadece sımsıkı sarılırım.

bu dediklerinin daha fazlası ablamın başına geldi/geliyor. ben bir şey yapamıyorum. ben olamasam da eşi ve annem hep yanındalar. ablam bir şekilde geleceğe ümitle bakabiliyor. ve ablam "neden ben" dediğinde hepimiz kahroluyoruz.

"neden ben?" biraz benmerkezcil insan yakınması gibi gelir bana hep. bu senin arkadaşın için de geçerli mi, yoksa sadece zamanında duyduğu ve aklına yerleştirdiği için mi bu kalıbı kullanıyor bilemiyorum. ama ölüm herkesin başına gelecek bir şey, ne sözler var bunun hakkında üstelik. bunca zaman önce olmuş olayları hala kabullenemediyse altında başka bir sebep de olabilir.

en iyi teselli şu anda sahip olduklarını hatırlatmak olur bence. onun dışında kafasını da dağıtabilirsin tamamen farklı konulardan bahsederek, ama bunu sanki durumu umursamıyormuş havasında yapmamalısın tabii ki. farklı konular arasında farkettirmeden geçiş yapabilirsen kafası güzel dağılır, iyi de hisseder kendini.

bütün bunlara rağmen yine dönüp dolaşıp aynı konuya geliyorsa o zaman yapılacak pek bişey yok, demek ki kasti olarak yapıyor (aklına getirmeyi, kendine acı çektirmeyi). sarılırsın, saçlarını okşarsın, sakinleştirmeye çalışırsın.

bir şey söylemek veya daha kötü durumdaki insanları örnek göstermek hiç bir işe yaramaz. tek yapabileceğin sarılmak, okşamak, yanında olduğunu göstermek. bir şey söyleyeceksen belki onun iyi olan yanlarını gösteren şeyler söylemek en fazla.

iki ay once babasini kaybeden 5 yasindaki yegenime herkesin bir gun oldugunu, genellikle yaslaninca oldugumuzu, ama bazi insanlarin daha erken oldugunu, ve bu konuda yapabilecegimiz hicbir sey olmadigini, bunun hicbirimizin sucu olmadigini, babasinin kendisini hep sevdigini ve her zaman onu kalbinde hissedecegini soyluyorum. ablama hicbir sey soylemiyorum. duruyorum sadece.

Asla ve asla onun acısını başkalarınınki ile kıyaslamayın. yani herkesin babası ölüyo, bak bilmemkinin de öldü falan demeyin.

Bırak ağlasın, içini döksün. zamanla geçecek zaten. siz de sadece hepimizin gideceği yer orası, napalım kaderin önüne geçilmiyor işte falan dersiniz en fazla.

ağlasın rahatlasın rahat bırakın derim.
anneannemi zamanında köyde annesinin mezarına götürmüştük, annesini 2-3 yaşında iken kaybetmiş hiç hatırlamıyor, annesi vefat edeli ise 80 sene olmuş düşün artık, o bile kaldı bişi diyemeden usulca ağladı.

yemek yap becerebiliosan

hii tam benim duyurumun altında çıkmış şimdi farkettim :)
evet yemek süper fikir
yapmayı bilmiyorsan bence daha da güzel olur.

Evdeki malzemelerle güzel bir sofra kurarsın, romantik bir ortam yeter işte. Zaten eşin senin paran olmadığını biliyordur herhalde? Sorun edeceğini sanmam. Çok muhabbetine de girme, param yoktu alamadım falan filan uzatınca boka sarıyor bu işler :D.

börek yap.

ay sonunu getirebilecek kadar bir paran varsa; özel bir kağıt alabilecek kadar da paran vardır. bu özel kağıda, çok çok özel bir mektup yaz. eşine hissettiklerini, güzel cümlelerle anlat bu mektupla. mektubu şimdiden oluşturmaya başla, ancak yazarsın, kağıdı da al bu arada bir de bağcık.

sevgililer günü sabahı eşinden önce uyan, kahvaltı hazırla ikiniz için, tepsiyle(yatak için sehpa da olur, hangisi varsa) yatağına götür. öperek uyandır. mektubun da tepside olsun. mektubun kağıdı rulo şeklinde, güzel bir bağcık olsun kağıdın üzerinde. mektup rulosunun içinde de tek bir kırmızı gül(önceden al, sakla bir yere) olsun. sonrası size kalmış, bilemiyorum.

bir şey almasan bile mutlu olması gerek. sevgi budur.

dostoyevski'nin insancıklar kitabını al. fakirlikte sevgi nasıl olurmuş okusun, çok duygusal bir kitap. üstelik de ince; 7-8 lira falan.

oinone pe+1
paranın olmayışını önemseme. para verip hediye alman onun mutluluğunu artırmaz. mektup yazman daha mutlu eder.

limonlu kek tarifi veriyorum sana kendi notlarımdan, bilal'e anlatır gibi yazmışım, sen de her türlü yaparsın:

1-önce kek kalıbını yağla kenarlarını(sıvıyağ[ayçiçek] veya tereyağı, tereyağı tercihtir), sonra üstüne elinle un serp ki yapışsın un kalıba diye, ama un fazla olmayacak, unun fazlasını boşaltacaksın dibinde birikirse. kısacası elinle serpeceksin o kadar.

2-sonra bir kaba 3 yumurta ve 1,5 su bardağı(yalnız bardak ortalamanın üstü bir büyüklükte olmalı, küçük su bardağı kullanma) toz şekeri karıştıracaksın/çırpacaksın, ta ki beyaz bir renk alana kadar.

3-sonra onun üstüne bir bardak sıvıyağ ve bir bardak süt koyup karıştırıyorsun yine.

4-onun üstüne bir adet limonu veya keyfine göre iki adet limonun sarı kısımlarını rendeliyorsun rendenin küçük kısmında, beyaz kısımlarına gelince rendelemeyi bırak çünkü acılık verir. sonra limonu ortadan ikiye kesip bir yarımın suyunu da içine sıkıyoruz, karıştırıyoruz.

5-ayrı bir kapta üç bardak un bir paket kabartma tozu ve bir çay kaşığı karbonat(tercihen) karıştırıyoruz. bu kısmı elinle karıştırıyorsun, kaşığa miksere girme hiç.

6-un kabını diğer kaba katıyoruz bundan sonra tahta kaşıkla karıştırıyoruz, metal değmeyecek bu kısımdan sonra. iki kabı birbirine karıştırdıktan sonra karıştırıyoruz böyle katı bir muhallebi kıvamına gelene kadar.

7-bu arada fırını aç ki ısınsın fırın, ısınmış fırının içine koy kek hamurunu.

8-sonra o hamuru kek kalıbına döküyoruz ve 175 derecede 42 dakika pişiriyoruz. sonra 42.dakikadan sonra 150 dereceye çevir fırını ve 5 dk daha pişsin.

sikko tarif değil, denendi.

senin için ne kadar kıymetli olduğunu, onu ne kadar sevdiğini, hayatına değer kattığını, onunla birlikte olmak senin için ne ifade ediyor vb. duygularını paylaştığın güzel bir mektup yaz. kenarına da bir çiçek iliştirebilirsen pek güzel olur.

uyurken başucuna bırak kaç :)

gülü buzluğa koy, goncası kapanacak... sevgilin eline aldığında yavaş yavaş açacak.. aşkın gücü bu dersin hem...

aynı evi paylaşabiliyorken parayla alınacaklardan daha etkili şeyler yapabilirsin ona. yemek yap ama mutfağı dağınık bırakma olur mu sonra o toplamasın :) o gün onun eli ayağı olabilirsin hiç bir şeye dokundurmayıp. ondan hoşlandığını ilk anladığın anda ne hissetmiştin, bu hissi hala sürdürebilmenin kıymetini hem ona hatırlat hem kendin hatırla.öperek uyandırmak da güzel fikirmiş.

çok güzel abhazya sofra şarabım var lanet olsun kimse istemiyor istanbuldaysan bilabedel elden teslim edebilirim.

Sadece 10 tl varsa www.bionluk.com sitede guzel fikirler var

rutin olarak yaptığımız hemen her şeye bağımlıyız. bir şekilde o şeyi yapma imkanından yoksun olduğunda ortaya çıkıyor bu durum.

arkadaşlar, gidilen mekanlar, içilen/yenen şeyler vs vs

karbonhidrat, kafein, lustral, internet

meme

Uyku

duyuruda @john nikli bir yazar var, hastasıyım. bütün duyurularını takip ediyorum, favorilere alıyorum, tekrar tekrar okuyorum :)

sürekli bir şeyler içmek, yanımdaki bardak boş olunca huysuzlanıyorum. içmek derken her şey, kahve olsun, su olsun, ayran olsun, bira olsun, rakı olsun, şarap olsun, çay olsun ama illa bir şey olsun bardakta.

kahve, müzik, ekmek kadayafı, meme.

Nargilee
sigarayı bıraktıım nargileyi bırakamadım...

performans sporları ve güzel kadınlar.

müzik
icetea
internet
deniz
bere

kumar
hız yapmak
dövüşmek
karıya gitmek

oksijen, su, kahve.

insanları işin içine katmıyorsak, hiçbirşey.

Kadın kokusu.

Ben de sürekli müzik dinlerim, ama bunu hiç bağımlılık olarak düşünmemiştim. Bağımlıyım sanırım.
Bir de Duyuru kaldı.
Ayran bağımlısı sayılabilirim.

şu aralar unblock me diye bi oyuna sardım.
bi de sözlük, duyuru, internet, sinema, dizi, yeme, içme.

bir bok yok, insani ihtiyaçlar dışında bir bok yaptığım da yok. yaşamak için yiyorum, yaşamak için uyuyorum falan.

mega idea+1
yemekten çok içecek severim. içmesem bile yanımda içecek olur mutlaka. duyuru bağımlılığım vardı, bir ara bırakmıştım yine başladım. bırakmam lazım yine.

ses

Çikolata

internet ve kitap

protein, nikotin, kafein ve müzik ilk aklıma gelenler.

kimse de sigara yazmamış... bi ben mi içiyorum şu mereti? bir de şarap şu sıralar.

neseranni +1

Şarap ve gezmek. Gezmek derken en az ayda bir ve mutlaka şehir dışında olmalı

1) OSBİR VE PORNU
2) anamı bacımı ortaya sürmesem de 12 yaşımdan beri oynadığım düşünülürse, kumar
3) çok ciddi bir internet bağımlılığım mevcut

bunun dışında yok sanırım.

nargile ve sakız

oha sabah işe gelirken benzer bir şey düşündüm :)

oluyor ya, niye oluyor bilmiyorum ama. sabah bi' müşteri aradı, nefret ediyorum adımdan ya, sesi bile başımı ağrıtıyor. ama hiçbir zararını görmedim.

bence sevmediğimiz bi'şey kesin yapmışlardır ya, biz fark etmemişizdir. bilinçaltı affetmez :)

bende olduğunu hatırlamıyorum ama calligrapher güzel açıklamış. bende sadece bana kötü davranmadığı halde genel olarak kibirli, kendini beğenmiş gözüken vb (bakışlardan, vücut dilinden, ses tonundan anlaşıldığı kadarıyla) insanlara karşı gıcık kapma durumu oluyor. aynı şey sayılmaz sanırım.

bilinç altı, evet oluyo

evet olmuştu. çok sık olmaz ama ilk defa geçen gün bir doktora gittim, doktoru ilk gördüğüm an gıcık kaptım. kibar davranıyor, iletişim kurmaya çalışıyor falan ama kalkıp gidesim geldi.

camfrog benim.

zikardo imiş diğer nicki öle diyola

camfrog benim

hayır, benim!

top çok güzel gelmişti, dayanamadım :(

yoksa sen misin? :))

ciddili soruydu yalnız. duyuru bitmiş :/ eskiden olsa şeceresi dökülürdü.

@rock benim duyuru/sözlük kızlarına hakaret ettiğimi ne zaman gördün?

espri yapıyorum :)
ben öyle hep düşünürüm. acaba şu kişi, aynı zamanda şu olabilir mi diye ama bunu hiç düşünmedim. valla bir tahminim yok.

ya 89 öyle dedin de geçen gün bir topikte 1 kızla birbirinize girmemiş miydiniz?

Nohut

patlıcan
sosis-mısır
salata
nohut

karnıyarık

Közlenmiş patlıcanlı yoğurt

bamya

barbunya

mantar

hep pilav yapma arada makarna yap, patates püresi yap

:)

cacık

ayrıca ratatouille de yapabilirsin. yakışır yani.

Sarımsaklı yoğurt ve köfte.

bu tarz günler sadece odunlar için gerekli. yılda bir kere mecburen hatırlıyorlar birşeyleri.

nötrüm. eğer sevgilim olsaydı ve 14 şubat için heyecanlansaydı onu mutlu etmeye çalışırdım. eğer umursamasaydı ben de umursamazdım.

iki türüyle de karşılaştım, 14 şubatta iki türünü de yaşadım. sonuç: yalnızım. demek ki 14 şubat etkisiz elemanmış.

e

görüşlerim:

gereksiz,
para tuzağı,
hediye beklemiyorum,
ekstra romantizm beklemiyorum,
tüketim çılgınlığı en üst noktaya ulaşsın diye yaratılmış bir gün.

sevgilim de benimle aynı düşünceleri paylaşıyor, bu yüzden problem yok. başka zamanlarda hediyeleşiriz ama sevgililer gününde değil.

b

gereksiz bir gün. anneler günü, babalar günü, x'ler günü, y'ler günü hakkındaki görüşlerim de aynı.

en büyük fenerbahçe...

b
Bir beklentim veya hazırlığım yok.

gereksiz
para tuzağı
beklentim yok
e

Şöyle başlıklar olmasa 14 Şubat'ın gelmekte olduğunu bile unutacağım. Tamamen para tuzağı olduğunu düşünüyorum. Sevgilim var, 14 Şubat diye bir şey kutlamıyoruz. En son lisede kutladım. O da okuldan kaçmaya bahane olduğu için.

d
ilişkinizde küçük jestler yapmayı unuttuğunuzda size hatırlatan bir gün.

tabi ki e

Doğum günü ve evlilik yıl dönümü dışındaki günleri anlamsız buluyorum. Hele 14 şubat en gereksizlerinden, yılbaşı, tanışma yıl dönümü filan da çok saçma.

f-en büyük Fener.

cevabım b. yarım yamalak 1 kez kutlamak zorunda kaldım :) olay şöyle;

flört dönemimizin ilk sevgililer günü, 14 şubat 2012 :) o kucağını doldurmuş bir yığın hediyeyle çiçekle vs. ben de sallana sallana karşıdan geliyorum. bu ufak bir şok geçirdi tabi, konuşmamışız da kutlanır mı kutlanmaz mı diye. yüzük, çanta, çiçek ve sevimli bir cüzdan almış bana... o deri hastası ben yüzük, ortaya böyle bir tablo çıkmıştı. sonra bir kafede saatlerce oturmuştuk, sonra ben aşırı sancıyla acillik olmuştum, sistit olmuşum meğer. üstüne bir de hastane masrafını ödemişti. o öğrenciydi ben çalışıyordum. kartal'dan şirinevler'e benim için gelmişti o soğukta. şuan bile düşününce utanıyorum :D pişman olmuş mudur hep merak ederim, bir de eve döndüğünde kaynanamın tepkisi ne olmuştur acaba diye de düşünürüm :D her şeyimizi paylaşırdı malum :/

f-sevgilim yok & olsaydı da kutlamazdık, en büyük fener.

normalde cok önemsemem ama esim o gün icin bir seyler ayarliyor genelde, keyifli geciyor.
ama bu sene dedi ki, ya bu beni strese sokuyo sen beni öp yeter. ben de dedim sen strese giriyorsan hic bisi yapmayalim ne önemi var? stres olduktan sonra hic geregi yok böyle seylerin. hatta ben bir kurabiye yaparim yanina da cay demler iceriz :) valla bu sogukta planimiz bu. bence cok da keyifli olacak :))

son soru icin:
b

F: sevgilim olsaydı keşke ve 14 şubat çok gereksiz.

Sevgilime derim ki 13 şubatta veya 15 şubatta istediğin her ne ise yapalım alalım vs ama bu 14 şubat şaklabanlığına ikimizi de sokma.

c)


zaten sevgilisi olana her gün 14 şubat, ama bugün sevgilisiz olmak ayrı koyuyor psikolojik olarak. dışarı adımımı atamam.

f- en büyük fenerbahçe.

sevgililer gününü esnafın tuttuğunu s**me günü olarak görüyorum. sevgilim varken de yokken de aynı şekilde.

f-
www.whydidyouwearthat.com

@capitatum iyimiş :))

ya bu sevgilisi olunca özel günlerde strese giren insan olma olayını anlayamıyorum.
iki hediye almanın nesi insanlara angarya gelir?
sonuçta sevgilini mutlu edip, ilişkini tatlandıracaksın.
sevgiliye hediye almak bir insanı neden strese sokar?

bunlar saçma yani.
sevgiliyle her şeyi yapmak güzeldir.
özel gün kutlamak da güzeldir.

sevgilim varsa özel günlerde hediye beklerim.
buna 14 şubat da dahil.
yani pırlantalar değil de, hiç değilse bir çiçek de olsa alsın yani öyle ruhsuz olmanın anlamı yok.
sevgilim yoksa hiç takılmam sevgililer gününde yalnızım falan diye.
aklıma bile gelmez.

Kafam rahat diye şükret

bol bol çikolata neyin ye, yanında şarap likör neyin. ya da daha sert olsun tekila iyidir. güzel bi bilimkurgu ya da aksiyon filmi de aç.

allah akıl fikir versin biz değil.

hafta sonu da. git mis gibi bir kahvaltı et, şehri gez. yemişim 14 şubat'ı.

Valla çok takılacak bir durum değil. Ben bu sene yılbaşını da doğum günümü de yalnız geçirdim. Yılbaşını mecburiyetten yalnız geçirdim ve çok hoşuma gitti özel bir günde yalnız olmak. Sonra doğum günümde de kutlama teklifi ile gelen insanlara evde oturmak istiyorum diyerekten yalnız geçirdim. Sevgilim olmadığı için 14 Şubat'ı da yalnız geçireceğim.

Al bi kaç bira ya da şarap, yanına şöyle güzel bi kaç meze ya da kuruyemiş al artık ne seviyorsan, uzun zamandır izlemek istediğin bi filmi aç izle.

senden kralı yok la.
heç kafaya takma.

ben de evde oturup film filan izlicem yapacak bir şey yok napalım :(

sevgililer günü, sevgilisi olmayan insanların kendini hayattan izole edeceği bir gün değil. ne demek sap halimle ne yapayım? hergün ne yapıyorsan onu yapacaksın.

diğer bütün günlerde sevgilin var da bir 14 şubat'ta mı yok arkadaş? nedir bu 14 şubat'a takıklık? diğer cumartesiler ne yapıyorsan aynen devam et bence, ne farkı var?

ha sevgilin olunca da sadece 14 şubat'ta mı gösteriyordun sevdiğini sanki? 14 şubat sevgilisi olmayanların ağlaşma, sevgilisi olanların da birbirine yumuşma günü olmuş çıkmış artık günümüzde. şartlanmak kolay, anlamak güç...

Bana kalsa cok takmiyorum da cevremde herkes cok mutlu gibi lan o kotu daha once o gozle bakmiyordum hic

yok yaw insanlar o kadar mutlu degil. yalniz mutlu olmayi bilemeyen bir baskasini mutlu etmekte hayli hayli zorlanir.

Valla ben sahsen evden adımımı dışarı atmicam o gün. Psikolojim iyice bozulabilir. Bu arada millet mutsuz diye avuntulara gerek yok millet gayet mutlu. Yapabiliyorsan yalniz bir hatun bul takıl o gün.

abi bu 14 şubat olayını çok abartıyorsunuz. beraber olduğum hiçbir kadınla bugünü kutlamadık. kız arkadaşlarıma hediye aldığım çoktur, ama bir gün bile 14 şubat'ta hediye aldığımı ya da 'yavrum bugün 14 şubat, hadi sevindirik olalım...' dediğimi hatırlamıyorum. ki liberallikten ölen adamım ben, 14 şubat kadar gereksiz bir gün daha bilmiyorum ahir ömrümde.

ben de kısa sayılacak bir dönem önce ayrılık yaşadım. şu anda benim de sevgilim yok. takıldığım birisi var, ama ona da 'hey hadi bak ayın 14'ü geliyor, sarılalım sıkı sıkı' diyecek de halim yok. sevgilim olsaydı bile demezdim bunu üstelik.

o yüzden çok da takılmamak lazım. lalettayin bir gün işte, ötesi yok.

kafaya takılacak bişey değil genco. kafan rahat olacak "daha önce ayrıldığın kız arkadaşının ilişkisi varmış." sevgililik müessesi bana her zaman yapmacık gelmiştir. sevgilin olsaydı kafanda bir sürü düşünce olacaktı. evde daşşak kebabı yap.

14 şubat diye bir şey yokmuş gibi davran.

galeri12.uludagsozluk.com

hayatta herşey bizim kontrolümüzde değil. birşeyi çok istersin, uğraşırsın bir terslik olur ve o olmaz. ama herşeye rağmen umudunu korursan, beterin beteri var ben yine iyi durumdayım dersen mutlu olursun. biraz bizim elimizde, düşüncelerimiz bizi çok etkiliyor.

Abi bahsettigin durumlarda, sahip olduklarina bakmak iyi olabilir bence. Cok kotu durumda olan insanlar var. Belki ailen var, bilmiyorum. Yazdigin bir cok durumu yasadigimi dusunuyorum bazen. Ama cok sukur de demek lazim. Konusmak istersen yazabilirsin. İyi aksamlar. Sikma canini ama.

-Yalnız sorununu zirveler ve sosyal platformların eğlenceli buluşmaları ile ,
-İş arkadaşlarından nefreti , kaliteli kulaklık ve yüksek desibelli kulaklık ile,
-Özgüvensizliği minik başarıları çoğaltmakla
-Para sorununu ek işler ile ,
-Borcunu , hedefler koyarak minik birikimlerle parça parça ödeyerek( ek işten gelen)
-Meslekte kendini yetersiz hissetmeği ise serbest çalışmaya atılmak ile

ÇÖZEBİLİRSİN.

Öncelikle bu tarz olaylarda öncelik herhangi bir kursa yazılmak olmalı. Cinsiyeti ve mesleği yazmamışsın ama fark etmez.Bir kursa yazılmak ve onu başarı ile tamamlamak insanın kendine güvenini arttırı , sosyalleştirir. haftasonuna koyacak bir etkinlik yaratır.

İş hayatında kendini yetersiz hissetmek aslında bir handikap değil , aksine daha çok gelişmek için bir hırs sebebi. ''Ben oldum artık bu meslekte'' diyip yıllarca geriye yaslanıp teknolojiden uzak kalmak yerine '' hala öğrenmem gereken şeyler var hala eksiğim '' diyerek yeniliklerin peşinden koşmak her zaman iyidir.
Fakat tek bir kural var tüm bu olayları içinde yaşaman lazım , nefretini yalnızlığı özgüvensizliğini ve mesleki yetersizliğini ...
Bunları insanlarla paylaşırsan olduğun durumdan kurtulma sürecini uzatırsın.Ne yapıyorsan saman altından su yürüterek yap.Mesleki bir durum olduğunda '' bilmiyorum '' demek yerine '' üzerinde biraz çalışsam hatırlarım '' demeli . ''Param kalmadı borcum var '' demek yerine , '' bu ay yatırımlara öncelik verdiğim için nakit sıkıntısı çekiyorum '' demek seni sosyal yaşamında olağan bir ruh haline sokar ki bu da bizim iyileşme süreci dediğimiz şey.

Tüm bunları her gün 3 kez tok karnına uygula.
Geçmiş Olsun

Senin gibi yüzbinlerce insan var. yalnız değilsin. böbrekleri bitip diyaliz makinasına bağlı olmaktan, aşırı derecede astım olup solunum makinasına bağlanmaktan bin kat daha iyidir. birazda sen gayret et. işin varsa para durumun hallolur zamanla. daha sonra tecrübe edindikten sonra başka iyi bi işe geçersin.

hollywood yalanları bize sıçramaya başladı herhalde. her koyun kendi bacağından asılabilsin diye elimizde olmalı mutluluk.

şark kurnazıysam da gelir atlar di mi diye arabesk yapar, kaderime küfrederim.

arada bir yerde.

mutluluğun tanımı ne bilmiyorum ama güven ve huzur duygusunu elde etmek şöyle dursun her gün ayakta kalmak için kendilerini, onları değersiz kılan, ellerinden her türlü şansı doğuştan alan bir sisteme sürekli ispatlamak zorunda kalıyor insanoğlu.

"sana neden gerek duyayım?" cevaplanması gereken bir soru, ekmek cevap gelirse var.

"ailen çeşmebaşını yüzyıllardır verasetle tutup artıdeğere konmayaydı sonra da kendi statükosunu başkalarını örgütleyip yemleyerek sağladığı yukarıdan aşağıya bir hiyerarşiyi sağlamayaydı sen bu soruyu bana sorabilecek miydin?" kimsenin cevaplama istemediği, cevaplamak zorunda olmadığı ancak duyulmasını dahi istemediği bir soru.

makro dünyanın kaçınılmaz determinizmini quantum yavşaklığıyla açıkladığınız sürece, mutluluk sizden ibaretse bir de, elinizde olma ihtimali daha fazla, ben bu hayattan fazla şey anladığımı sanmıyorum, biraz bunu anladım belki sadece.

Neşe ile mutluluğu ayırmak gerek bence. Neşe şen şakrak olma haliyken, mutluluk da biraz hayattan tatmin olma ile ilgili. Mutluluk sanki biraz insanın kendi elinde, biraz değil. Kendimizin olmayan kısmı sanki genlerle ve kültürle ilgili. Genler izin vermediğinde neşeli olsa bile mutlu olmayabilir insan, mutlu olsa neşeli olmayabilir, bunların birtakım kombinasyonları olabilir. Kültüre gelince biz arabesk kültür içinde yoğrulmuş insanlarız, arabesk dinlemesek bile her yerde. Ağlayana sempati duyarız, onun eksiklerini gidermeye çalışırız, acılarımızı madalya gibi taşırız, ağlatan film ve dizileri severiz. O yüzden kültürle birlikte mutluluğa 1-0 yenik başlarız.

Gelelim eldki kısma. İnsanın her zaman mutlu ve neşeli olması veya her zaman mutsuz ve neşesiz olması iki uç. Belki ilki iyi bir şeydir ama ikisi de sağlıklı gelmiyor bana. İnsanız hepimiz, başımıza kötü şeyler gelebilir. Yakınımızı kaybedebiliriz, bir şeyler çaldırabiliriz, istediğimiz şeyleri göz göre göre kaçırabiliriz. Bu anlarda o üzüntüyü yaşayıp da atlatmak gerek bence. Üstünü kapatıp neşeli olmaya çalışıp içe atmamak gerek. Bazen ağlayarak bazen gülerek çıkıyor üzgünlük. Sinirden gülmek gibi. Üzgünse üzüntünün yaşanması, mutluysa onun yaşanması gerek gibi geliyor bana.

Gelelim yukarıda verilenlere. İş hayatı, hayatımızın en büyük kısmının geçtiği yer. Evde ayık kafa ile 8-9 saat geçirmiyoruz ama işte geçiriyoruz. İşe ayaklar ters gide gide gidiliyorsa, tabii ki mutlu olmak veya neşeli olmak daha da zor. Bu bir yakının ölümüne benzemiyor. "Ölüsü olan bir gün, delisi olan her gün ağlar" demişler. İşyeri deliye benziyor bu açıdan biraz. Çünkü atsan atamıyorsun, satsan satamıyorsun. Unutup gidilebilecek bir şey de değil, her gün peşinde. Ama mesleğinde yetersiz hissetme konusunda bir şeyler yapılabilir. Belki gerçekten yetersiz değil, bir fırsat olsa kendini gösterebilecek durumda, sadece o fırsat yok ortada. Belki de gerçekten yetersiz. Bunu neye dayanarak söylediği önemli. Eksik bir alan varsa, kendini nasıl geliştireceğine odaklanabilir. Kendini hiç geliştireceğine inanmıyorsa, başka bir kariyer yoluna odaklanılabilir.

İşte mutsuz olmanın dışında, insanın elinde olan şey iş dışı mutlu olup olmaması. İşinde mutsuz olunabilir, kronik mutsuzluk hayat enerjisini de emebilir ama iş dışı onu şarj edecek bir şeyler olması önemli. Bu bir insan olmak zorunda değil; bir dizi olabilir, bir uğraş olabilir, hatta sadece yatağa yatıp öylece tavana bakmak bile olabilir. Bunları yaparken "Oh, şu an bir ömür sürse" denilen bir an işin kötülüğünü nötrleyebilir. Neşeli olmayabilir ama mutlu olabilir. Bu biraz insanın elinde.

Para kısmı ayrı bir konu. Kalacak bir ev varsa, eve yemek giriyorsa, insan ısınabiliyorsa ve buna ek olarak kişisel düşüncem evde internet varsa devamında her şey yerinde ise mutsuz olmak için bir neden yok. Borçlu çok insan var, borcu boyunu aşan da. Ama borç biraz da alışılabilir ve buna rağmen gülünebilir bir şey. Deli gibi değil de, ölü gibi yani. Bİrtakım insanlar çalışmalar yapmışlar; para, güzellik gibi kavramların mutluluğa katkılarını incelemişler. Bunların insanın ele geçişi bir anda mutluluğu köklüyor ama insan rahata çabuk alışıyor ve daha sonra özü neyse ona dönüyor. Güzel ve mutsuz bir insan ya da zengin ve mutsuz bir insan olabiliyor, kişiliği ve öğrendiği neyse ona dönüyor. Benzer olarak bunları insanın elinden alınca da, duruma biraz uzun sürelerde de alışılsa yine de alışılınıyor. İnsan fakir ve çirkin olmasına rağmen özüne dönüyor. Buradan anladığım şey demek ki bir öz de var. Acaba bu özü neler oluşturuyor? Genler ve kültüre, tecrübeyi de ekleyebiliriz belki. Keşke bunu da doğru düzgün söyleyen bir şey olsa, her insanın kendine göre bir yorumu olabiliyor ancak.

Koşullar gerçekten zor gibi ama anlık mutluluklar, ferahlamalar, rahatlıklar olabilir gibi.

Evet, az önce bir duyuruya daha yazdım, victor frankl'in insanın anlam arayışı kitabını okuyun. Toplama kampında dahi kısa süreli de olsa mutluluğu yakalayan insanlar var(mış).

güzel ama düzenli olması çok daha faydalı olur. sağlıklı beslenme gibi mevzulara girip bi de düzenli olarak bi branşla uğraşırsanız on numara olur. ben koşu bandında 2 kilometre yürüyorum. ama tavsiyem germe hareketlerini de yapmanız. ben şurdakileri haftada 3 gün yapıyorum: www.acrorun.com

ortada hiçbir sebep yokken spor yaptım :))
spor yapmayanlar ilk başladıklarında abartmamalı.

ben de çok spor yapabilen biri değilim. 6 km normal mi, fazla mı bilemiyorum açıkcası ama sanki fazla gibi geldi bana. yani çok yürümüşsün. düzenli spor yapan arkadaşlar daha doğru bilgi verir.

çok güzel bir şey yapmışsın.

ancak bu akşam ve yarın ortada hiç bir şey yokken her tarafın ağrıyacak. hazırlıklı ol. c vitaminli aspirin, duş ve dinlenme iyi gelir bu durumlarda.

6 km normal-orta gibi. duzenli spor yapan biri değilim hatta hiç diyebiliriz. 6 km çok rahat yürünüyor sonrasına da ağrı bırakacak bir mesafe değil bence.

spor yapmıyom ama yürümeyi severim, yazın 25 km falan yürüyom

Bugün hiç tanımadığım bir spora merhaba dedim.

6 km iyi fena değil de, yalnız şöyle bi durum var; devamlı yürümezsen sen durduk yere bacak ağrısı çekmekle kalıcaksın.

ben spor falan yapmıyorum da, yürüme huyum var, iş çıkışları falan spor olsun diye değil de yürümeyi sevdiğimden yürüyerek gelirim falan, ya da öyle yürümeyi severim yani.

tempolu, planlı programlı yürümediğimden bana kendimi rahatlamak dışında pek faydası olmuyor.

6 km yaklaşık 40 dklık bir yürüyüş işte hergün yapmanız gereken normal bir yürüyüş bu zaten.

ben ne bileyim la? ben senin kuklacın mıyım la? nereye yürüyeceğine de sen karar ver la.

bugün yine bunun benzeri bir şey yaptım.

aşil tendonumun kopma ihtimali var mı?

kulak burun boğaz bölümüne gideceksin.

burun kemiginde deviasyon vardir diye tahmin ediyorum. seni ameliyat paklar.git bi kbb ciye

Kusura bakma guldum ben biraz. Gecmis olsun.

ilişkiyi ta buralara kadar yayıp seni şikayet ediyorsa zaten hayır gelmez hacı ondan. boşver iyi olmuş, üzülme.

Hatirliyorum belki ben de gaz verenlerden olabilirim kusura bakma üzüldum :/

şimdi kardeş kızın başkasının fikriyle ayrılması yanlış ok da sende de hata var, kabul ediyorsun zaten.

kendin demişsin bir iki takıntısı dışında çok iyi diye. e "sevgililik" dediğin müessesede bunlara biraz daha fazla özen göstersen çok mu yani? yorulur musun?
ben de takılıyorum böyle şeylere bazen. istediği, konuşmayı kesin olarak bitirmekse bitir yani nedir, o kabalık olarak görmüyorsa sanane ki?

neyse geçmiş olsun.

sevgililer günü belki bahane olur barışırsınız.

Millet ayrıl dediği için ayrılıyorsa kız zaten maldır siktir et.

madem neden cevap vermiyodun kıza?

ayrılmanızı isteyen yürekler şimdi barışmanız için kenetleniyor

evet söz duyuruda

ona bu şarkıyı armağan et:

www.youtube.com

Sizin gibi çiftlerin azalarak bitmesi iyi oluyor.

whatsapp'daki mavi tick bitirdi kardeş seni. duyurunun suçu yok. mesajları okuyup okuyup cevap vermemişin. halbuki öyle cevap vermeyeceksek mesajları kısa kısa görünen kadar okuyoruz, açmıyoruz. hata sende.

kız adına mutluyum. Ne üzüyon la kızı. ilgilenmiyon ilgilenmiyon sonra ayrıldık mutlumusunuz. mutluyuz !

İki yildir sevgilisiniz, kiz da huyunu anlayamamis mi? Ya da niye oturup hic konusmamis ki yani? Niye bir cozume ulasamadiniz ya da? Ayrilasi varmis bence.

Tam da bu yüzden whatsapp ve SMS kullanmıyorum. Sevgiliyi geçtim saçmasapan insanlar bile trip atıyorlar. Minicik ve saçma telefon tuşları ile yazışmakla aram inanılmaz kötü, zaten telefonum da bozuk, pek yazamıyorum. Birine söylemek istediğim bir şey varsa arar konuşurum, bana mesaj gönderirse de cevap alınamaz genelde. Bu da karşımdaki kişiyi sevmediğimden değil; karşımdaki kişiye olan sevgimin mesajlaşmaya olan antipatimi bastıramamasından. Telefonu hala telefon olarak kullanıyorum; mutluyum, huzurluyum, ilişkim yıkılmıyor.

Diğerini ayrıntılı okumadım ama ilişkinin bitiş nedeni "Mesajıma cevap vermedi" ise ben olsam çok da üzülmezdim, "Uymuyormuşuz" derdim. Ama mesajına cevap yazmamanın daha derin bir anlamı varsa, ilişkinizin dinamiklerinden biri bu mesajlaşmalar üzerine ise tabii ki başka tartışılası şeyler de olabilir. Sevgililer günü geliyor, barışırsınız umarım ve umarım bir daha mesajlaşmalar sorun olmaz.

make up sex yapın.

vay anası millet duyurudan sevgilide buluyormuş. hacı sende niye kıza zaman ayırmadın?

hayırlısı be gülüm.

Ayrilma tavsiyesini iliskilere cozum onerisi olarak goren zihniyet kime mutluluk getirmis ki.

konuyu bilmiyorum ama genelde mantıklı tavsiyeler veriliyor burada. demek ki ayrılmanız gerekiyormuş.

ayrıl

bence ayrıl.

Gonus isleri lobisinin isi bunlar hep.
E siz de mevzuyu lobiye deklare etmissiniz.

he bişi daha yazayım. vakti zamanında böyle bir ilişki yaşamıştım.

Hatun sürekli bir mesajlaşma konuşma derdindeydi.

Her gün 1 saat konuşulması lazımmış filan, sürekli mesaj atardı kısa cevap verince triplenirdi.

bazen 5-10 adet mesaj ardarda yollardı, yok benimle ilgilenmiyorsun ıvır zıvır.

2. ayda artık dedim bu ilişki çekilmez.

ayrıldım filan sonraki dönem hayatımın en güzel dönemiydi. zart zurt mesaj atan yok, beni sevmiyorsun benle ilgilenmiyorsun tripleri yok.

kafa rahat, stressiz filan.

bence sevgililer döneminde de barışma salla gitsin, biraz kafa dinle ciddi ciddi aşığım modunda takılmıyorsan.

burada kimseyi suclama abicim.
whatsapp'tan mesajlasmiyoruz diye bir ayrilik sebebi olamaz. Kiz zaten sebep ariyormus kendine. Duyuru da cesaret vermis.

hem telefon mesajlasmak icin degil ki, konusmak icin?

Burada duyuru açanlar hep "bizden" gibi gelmiyor da ilişkinin öteki tarafındaki suçlu olmuyor. çok yüklendiğimiz, sorguladığımz üyeler de var. çemkirmek hakkımız, engellenemez.

Toplu genel bir cevap yazayım:

- Evet benim de kabahatlarim oldu.
- Tek sorumlu duyuru değil elbette, ayrılık seviyesine gelmese buraya düşmezdi mesele zaten.
- Tek sorun mesajlaşma da değildi. Sadece "mesajıma geç cevap veriyor" diye iki yıllık ilişki bitmez.
- Ama duyuru'nun da sorumluluğu var. Zira o sabah kız "erkek arkadaşımla sorun" diye duyuru açarken, ben birkaç saat sonra mesaj attığımda bana cevabı "ayrıldık bitti" ile başlıyordu. Demek ki duyuru açılırken ben 'problemli sevgili' iken cevaplardan sonra 'eski sevgili' olmuşum.
- Şimdiye kadar çok kez ayrılık seviyesine gelmiştik (hatta birkaç aylık ayrılıklarımız da oldu) ama son zamanlardaki onun ayrılık çabalarını onu ikna ederek geçiştiriyordum. Artık ben de kabahatli olduğuma ikna oldum, belki böyle olması gerekiyordur diyerek kabullendim, bitti.

birşeyi bulma konusunda problem yaşıyorum, bazen gözümün önünde duran bişeyi bile görmüyorum, aramak eziyet. sinirleniyorum, hatta evdekilere de kızıyorum, eşyalarımı habersiz kaldırmayın diye. bazen kendim kaldırmış oluyorum ama onlara kızıyorum :)

oha birebir aynisi bende de var, tek manyak ben degilmisim. ben de cok sinirlenirim, ortaligi ayaga kaldiririm, evdekiler seferber olur :D o sirada ihtiyacim olmayan, onemsiz bir sey bile olsa bulmadan icim rahat etmiyor. ama torpulemeye calisiyorum, cok normal degil bence. yine de insani duzenli olmaya yonlendiriyor o acidan iyi :D

Bulamayınca ağlamak mı? Biraz sinirlenmek normal de ağlamak nedir ya? Biraz abartmışsın, keep it cool bro.

bu aralar ben de acayip unutkanım; üst üste gelmesi sinirlerimi bozuyor. çıldırıyorum evet. kaybettiğim şeye değil; nasıl kaybedebildiğime kızıyorum. kendime yükleniyorum.

Çıldırmıyorum ama bir ismi hatırlayamadığında nasıl huzursuz olunuyorsa öyle oluyorum, günlerce bulamazsam günlerce oluyorum.

acelem varsa ve o şeyin illa lazım olduğunu düşünüyorsam bana da oluyor.

Ben ağlamıyorum ama içimde kalıyor, unutamıyorum. İnsan unutuyorum, kayıp eşyayı unutmuyorum.

Zamanında e-postalarda gezen bir hikaye vardı. Bir ilkokul ya da ortaokul öğretmeni öğrencilere "Affetmeyeceğiniz insan sayısı kadar patates alın ve bir ay yanınızda gezdirin. Hiç yanınızdan ayırmayın" demiş. Kimisi bir patates almış, kimisi bir torba. Zamanla patatesler kokmaya, filizlenmeye başlamış. Bir torba patates taşıyanların kolu kopmuş yorgunluktan, zaten orada burada kokudan ve görüntüden rezil olmaya başlamışlar. En son öğretmen de "Bakın, affetmeyip kinini taşıdığınız insanlar da bu patatesler gibi içinizi çürütür, kokutur, sizi çok çirkin yapar" gibi bir şeyler gevelemiş.

Bu dandik hikayenin buraya girme sebebi şu, benim de çürük patateslerim kaybettiğim eşyalar. Hepsi içimde yara, hepsi içimde kokuşmuş.

Ama henüz hiç ağlamadım, "Bu tepki belki de biraz fazladır" diyeceğim de "Sen dön, önce patateslerine bak" diyeceksin diye korkuyorum.

aradığım şeyi aramaktan vazgeçtiğim an buldum arkadaşlar :)

bağırış çağırış

iki kardeşler heralde. beşiktaş gol atınca "gol be gol" diye bağırıyorlar. istisnasız her golde, hep aynı kelimeler. ben de bağırıyorum peşlerinden artık "gol be gol" diye. amk herifleri.

edit: "goool ulan" diye bağırırlarsa biliyorum ki liderliğe oynayan diğer takımlar gol yemiş oluyor. haklarını yemeyeyim, arasıra değişiklik yapıyorlar.

bir kadın ve 25 e 15 yaşında iki çocuğu. büyük olan küçüğü her gün küfürle dövüyo. ben de genelde bu saatlerde kafası güzel olan bi adamım. bi gün yukarı çıkıp büyüğü bıçaklıcam.

benim alt komşuda ergen bir kız var her gece ağlıyor üzülüyorum, onun dışında bağırış çağırış, televizyon sesi ve kapanış.

sabah 5 gibi birinin telefonu titriyor. nasil bir zemine koyuyorsa telefonu, butun zangirdamasini duyuyorum. bir de (bkz: geceleri üst kattan gelen misket yuvarlanma sesi)

Bir üst komşumuz vardı. Bir bebekleri oldu. Aman sabahlar olmasın. Gece vır vır vır. Sabah vır vır vır. Sonra çocuk büyüdü, bu sefer kardeşi doğdu. Sabah akşam vır vır vır, bir de büyük olanın güm güm ayak sesleri. Bizimkiler de doğum günümde sevineyim diye davul almışlar. Ben de kurayım çalayım dedim, daha 15 saniye geçmeden üsttekilerin bakıcısı geldi. "Pardon bebek uyuyor da." Lan ben 6 senedir uyuyamıyorum o çocuklar yüzünden, bir kere bile çıkıp "noluyor kardeşim" demedim. Sonra biz taşındık, 6 ay sonra da onlar taşınmış. Bu da böyle bir anımdır.

Of cok dertliyim bu konuda. Üsttekiler alman, evde ayakkabiyla geziyorlar ve halilari yok. Tak tak tak biktim. Bi de telefonlarinin titresimini sanki bnm tlfonum titriyormus gibi duyuyorum

yahu komşusundan ses gelmeyen insan neden böyle bir duyuru açar ki?

ben üstekki komşunun yatakta dönmesinden, tuvalette taharetlenmesine kadar herşeyi duyuyorum. kağıt gibi duvar yapmış pezo müteahhit.

üst komşulardan sürekli kavga ve bağırma sesi. 4 kişiler her kombinasyonda birbirine bağırıyorlar. alt ve yan komşudan ses yok.

Ailemin yanindaydim bir suredir ve iyrenc. Ustte kafayi siyirmis bir kadin ve 2 tane ufak cocuk. Cocuklar ayri gurultu yapiyor kadin ayri. Altta hanzonun teki. Resmen cildirdim ciddiyim kapilarina dayancaktim. Kendi evim boyle degil acayip sessiz cit cikmaz genelde.

sifon sesi geliyor. bir ara koku da geliyordu. neyse ki halloldu o sorun. bok kokusu da insanin imzalarindan biri galiba. zamanla 'hmm, abinin boku bu, gelmis demek. gidip kirayi vereyim' gibi bir kavrayis gelistirmistim. gece 2'de filan camasir makinesi sesi geldigi de oluyor. ama iyi bir model sanirim. anca derin sessizlikte duyuluyor. eski evimde sekiz sesi duydugum da olmustu. cok heyecanlandigimi hatirliyorum. o zamana kadar seksi hep arkadaslarin salladigi, sadece filmlerde gorulecek, fantastik bir sey zannederdim. anamgillerin evinde de fenerbahce maclari sirasinda alt kattan "gol be" bogurtuleri geliyor. bir de gol yediklerinde duvara, yere vurma gurultuleri.

Bizim üst komşu osurıyordu sürekli ama ritmik bi şekilde hep aynı ritmle osururdu

sevgili ermanen,

sorularını çok seviyorum. komşum olur musun?

soruna cevap verecek olursam: şu an için çıt yok. ama üst katımda çok şişman bir abi (otuzlu yaşlarında ve bekar) ve onun çok şişman babası oturuyor, anne sizlere ömür -uzun yıllar önce vefat etmiş. onların evde dolaşıyorlarsa haldır huldur sesleri, çok şişman babanın da kulakları pek işitmediği için arada bir tv karşısında sızdığında tv sesi geliyor.

Seks ve prova; Üst kattaki hıyar müzisyen, çarşamba-cuma-cumartesi günleri sabaha karşı illa birilerini bulur getirir eve, kadınların iniltileri çalar saat gibi oluyor anasını satiim. Ayık olduğu zaman da akustik gitarda arabesk pop çalıp söylüyor, adama rakı açtıracak cinsten. Yakında atacaklar apartmandan gibime geliyor.

Kavga; Alt katta abi-kardeş var 20'li yaşlarında, olmadık sebeplerden (tişörtümü niye giydin, biramı niye içtin vs) kavga ediyorlar bazen. Boru gibi sesleri var ipnetorların.

Seks ve fantezi; yan/karşı (nasıl oluyor ben de anlamıyorum amk) komşular öğretmen karı-koca. Aksi gibi bizim banyolarla yatak odaları duvar duvara. Cuma mesai bitimi çocuğu postalıyorlar ananeye dedeye, ondan sonra 6 filmlik seri çekiyorlar evde. Geçenlerde işe gidicem tıraş oluyorum, banyodaki havalandırma boşluğundan "ayy popomu elleme mosmor zaten faruuuk!" dediğini duydum kadının ya!

aslında bizim apartmanın ses yalıtımı iyidir insan gibi yaşarsan, misal müzisyenden önceki çocuklu aileden arada koridor koşusu dışında çıt çıkmazdı ama bunlar artık nasıl çığırıyorlarsa hiç kasmadan duyabiliyorsun olan biteni. faruk aga anal meraklısıdır mesela adfaksgkljjhsj

kısacası, müstakil ev şart.

Alt kattakiler bagirarak konusanlardan arada sirada torun vs gelince sesleri asiri oluyor. Yan tarafta da rtenin korumalardan biri var bir de borazan ergeni oglu var arada sırada tartisiyorlar gidip dalasim geliyor ikisine birden

Müstakil evde kalıyorum. Komşuların sesleri bizim eve kadar gelmiyor.

yan komşunun banyoda sevmişme fantezisi yüzünden inleme sesleri.

Anne baba be üniv çağındaki kızları össge.

Evde sürekli kavga, tehditler.

Ya bizim komsunun bir kopegi var, eleman uzun sure evde olmazsa basliyor aglamaya, onu duyuyorum bazen. Ama asansorde filan goruyorum, etrafta insanlar varken dunyanin en sevecen kopegi. Insanin ici parcalaniyor hayvan aglayinca :/

üst komşumun toynak sesleri. Şaka değil karı topuklarını vurarak yütüyor. Gece 12 gibi evli olduğunu tahmin ettiğimiz sevgilisi gidiyor. 11-12 arası ya kavga ya seks sesleri. 12 den sonra kendini duvarlara vurma ve evin içinde dan dan dan yürüyerek 20-25 tur atma sesleri oluyor. Geçen hafta akrabaları geldi. Hepsi toynak ailesi. 3 yaşındaki çocuk gece 11'e kadar bağırabiliyor. Sonra ailecek duvara mı zıplyorlar ne, bak onu anlamadık. Boş zamanlarında da duvara top atıyorlar. Yani en son eve gitmemeyi düşünüyorduk. Kadını uyardığımda işitmediğim hakaret kalmadı. Ev sahibi. Karakol bir şey yapamayız dedi. Aynı zamanda köşe bina en üst kat karı. Benden başka kimse ile komşuluğu yok. Sınıf öğretmeni olması nedeniyle (özel bir okulda) umarım bu psikolojik sorunlarıyla çocukları etkilemez. Beni delirtti çünkü.

Üst katta temizlik hastası bir kadın var. Her gün ev taşınıyor gibi.

üst kat, her kış: (git: 708263) , henüz aksatmadı.

karşı komşu orta yaş üstü bir kadın, çok asosyal ve boşanmış anladığım kadarıyla. bu eve taşındım taşınalı 2. seneye yaklaştım henüz tanışamadım, toplamda 2 kere denk geldim zaten ve kibarlıktan "merhaba" dedim belki konu açılır tanışılır diye, yarım ağızla cevap verdi, daha da üstelemedim. arada telefon konuşmalarını duyuyorum. öfke dolu, birilerine patlıyor (muhtemelen eski kocası). "yok efendim sen bunu nasıl yaparsın, senin haddine mi, insanı çıldırtma" gibisinden şeyler. arada çocuk var sanırsam o yüzden hala iletişim halindeler...

Utançtan okuyamadım cevapları bi süre sonra :( Ben çok uzun senelerdir en üst kattayım, alttakilerden pek bir şey duymuyorum da benim altımdakiler neler duyuyormuş eğer söyledikleriniz doğruysa şu an kafamı kuma gömmeye gidiyorum :( Bundan önceki eve ilk taşındığımızda alttaki komşumuz bizim eve gelen bi tamirciye "evde halı yok mu" diye sormuş aksjdhaha meğerse ayakkabı sesi gidiyomuş işte onlara tık tık. Öğrenince topuklu terlik giymeyi bırakmıştım ama başka şikayet gelmedi hiç. Bence duyulmaz ki ya :(

Yan komşunun iki tane çocuğu var. Biri 1. sınıfa gidiyor diğeri 4-5 yaşlarında. İnanılmaz yaramaz ve kuduruklar. Evde sürekli bağırarak koşup oynuyorlar. En sonunda anne çıldırıyor "yeteeeeeeeer, oğlum yeteeeeeer, Allah aşkına oturun iki dakikaaaaaaaaaaa" diye bir bağırış ve sonrasında ağlamalar. Üst komuşuda Eskişehir maçları olduğunda koşş laaan, vur amk, gooool diye bağırıyor genelde. :)

müzik bolca ve konuşma sesleri. bazen de işte fanfinifinfon :)

çok sessiz komşularımız.

@pandispanya bence duyulmaz falan deme ama topuklarını vurarak yürüyorsan alt komşun ağır sövüyordur sana.

üst kattaki teyze gündüzleri uyuyup geceleri çalışıyor galiba. sürekli ceviz kırıyor sanki..

yan dairedeki mallardan aşırı derecede müzik sesi geliyor... annesi birde ses gelirse uyarın diyor normal bir şey gibi. yani biz mağaradan geldik insanlarla bir arada yaşayamıyoruz gibisinde.

Pek ses gelmiyor, yalıtım sesi de engelliyor genelde de. Mutfaklarımızın bitişik olduğu bir komşu var. Yeni evliler, kapılarında çifte kumru olduklarını belirten bir çift kumru biblosu asılı ve kapı bu kumruların kuyruklarından çıkan kurdelelerle sarılı. Bu kumrular en fazla üç günde bir kavga ediyorlar. Bir seferinde adam evi terk etti. 10 gün kadar kapıdaki kumru ve kurdeleler gazeteye sarılı ve kapalı kaldı, kadın sanırım onları söküp atamadı, en fazla kapatabildi. Adam eve dönünce kumrular yeniden açıldı. Adamın sesi pek gelmiyor da, kadın sürekli ağlayıp bağırıyor.

Eskiden şu olmuştu:
eksisozluk.com

---alıntıdır---

hala aklım almıyor lan... yaklaşık 20 yıllık evli olup bilecik şeyh edebali üniversitesinde okuyan tek oğulları var. evim bunların hemen üstünde. evlerimiz de maşallah kutu gibi. duvarlar o kadar ses geçiriyor ki, bildiğin kutu yani, karton pier sanki. vilada sapıyla tık tık yere vursam mustafa abinin kucağına düşerim öyle ince.

akşam bira fıstık takılıp tv izlerken aşağıdan sesler geldi. mustafa abi nasıl sevişiyosa , böyle şap şap arada ses çıkıyor. saat da akşamın sekizi. kıstım tv yi, yattım yere bunları dinliyorum.

- ulan karı doymak nedir bilmiyon ha.
- canım çekti napim.
- her hafta, her hafta
- susta mıncıkla mustafa, ben sana neler yapıyorum
- (şap şap şap)
- mustafa, bu karagül dizisindeki ada şanverdi var ya, özcan deniz ile çıkıyormuş.
- hadi ya. yaşı kaç ki onun.
- yirmi üçmüş, dizi aşkı işte.
- ( şap şap şap)
- terledin sen
- ter bu işin fıtratında var rukiye. ehehe.
- sakın terini damlatma bak, tiksiniyorum.
- ( şap şap şap) ver şu peçeteyi
- .....
- (şap şap şap) aç ağzını rukuye. tamamdır bu.
- uff mostofooo
- nasıl?
- hımm çok iyi.
- topla buraları, ben elimi yıkamaya gidiyorum.

ulan kalktım yerden sehpanın üzerine baktım ben ne içiyorum diye. tekrar eğildim ses yok. tuvalete koşup banyo mu yapıyolar diye merak ederken 5 dakika sonra kapı çaldı. açtım kapıyı rukiye teyze var. çok sever beni. öyle şaşırdım ki elinde tabak bana bakıyor '' al kuki , demin mustafa abin çiğ köfte yaptı, sen seversin '' dedi. uzatıyo tabağı . ha siktir ulan o şap şap sesleri, o peçete, o mıncıklamalar, ne oluyor burda diye düşünürken yaslandım duvara çiğ köfteye bakıyorum. ula adam meğer çiğ köfte yapıyomuş. az daha çiğ köfteye boşalacakmışız . 20 senelik evli çiftlerin cinselliği çok fantezikmiş vesselam. çok açlar lan. açlar ama anlayamıyorsun.


Not: Alıntıdır
Kaynak: www.uludagsozluk.com

cok ses geliyor :( alt katta bebek ve ona bakan bi anneanne/babaanne var sanirim. bebek aglamasindan cok rahatsiz olmuyorum ama anneanne/babaanne genizden gelen yanik ve tiz yasli teyze sesiyle bagirarak turkuler soyluyo cocuga, o cok dayanilmaz (cocuk daha cok agliyor). ust kat sessizdi, ona da yeni uc cocuklu bi aile tasindi. inanilmaz ses cikariyolar surekli bagiris cagiris, mutlaka bi cocuk agliyo bazen baba bagiriyo, kapi carpma ve gecenin bi yarisi kosma sesleri, onlar tasindigindan beri bi gunumuz sessiz gecmedi. oh be icimi doktum.

yan komşudan radyo son ses açık onu dinliyoruz beraber. dini programlar tercihimiz. bir de bazen horlama sesiyle irkiliyoruz.
üst komşu curcuna. daima bağırış çağırış, oynama, zıplama.. çocuklar sürekli ağlıyor. evin babası daima mavi mavi masmavi diye türkü çığırıyor.
hayatımızın parçaları olmuşlar ama.

evde topuklu terlik neden giyinir.

@saçdemeti'ninkine benzer şekilde üst katımızdan bebek sesiyle beraber ananesinin sesi geliyor ve aynen bebeğin sesi hiç rahatsız etmezken anneanne çok fena. bebekle ağlatana kadar oynuyor, "HANİMİİİİİŞŞŞ OOĞLUŞUMUN PİPİSİİİ OOY AMAAAN PİPİSİİİ" şeklinde, çocuk ağlamaya başlayınca daha yüksek bir tonda "OOOOY OOOY OOOY YOK BİŞEEEY AMAAAN OOOY OOOY" şeklinde çocuğu avutmaya çalışıyor, çocuk daha çok bağırıyor.

anne olma isteğim hiç yok. anne olsam mükemmel bir anne olurdum ona hiç şüphem yok ama olmak istemiyorum.

32 yaşında anne olmak istiyorum. şu anda 31 im. seneye hazır olurum gibime geliyor. içimde hep yoktu yani şöyle hamile kalmak istiyorum ama doğurmak istemiyorum. sadece hamileliği yaşamak istiyorum. ama tabi sonunda doğacak bir çocuk var. çocuk sevmiyorum ama doğurduktan sonra hormonlarla elbet severim gibime geliyor uhrjdks

bu sene başladı, yaş 26.

Son bir yildir coşagelmis durumda.
26 yasim

Cocuk cok buyuk sorumluluk. Hic bunu gozardi ederek "anne olmam lazim^^" duygusalliginda yaklasamadim. Kendi ailevi sıkıntılarim da bunda etkili olabilir.
bi gun belki ama iyi bir baba adayi bulana kadar hayir.
Yas 23.

daha önce hiç aklımdan bile geçmezken o coşma durumunu 28-30 arası yaşadım
hatta kronik bir hastalığım var, ilaç kullanıyorum ya anne olamazsam diye kendi kendime bi sürü skıntı bile çıkarttım (kullandığım ilaç o kadar aman aman riskli bişey değil aslında benim kuruntum)
kadınların bu konudaki her türlü düşüncesini mazur görürüm o yüzden
şimdi ne düşündüğümü ben de bilmiyorum ortalıkta bir baba adayı yok o belki yüzden sakin, dingin bir haldeyim biraz da koyverdim galiba :) bi plan yok.

Son 5-6 aydir bahsettigin konulara iliskin sorgulamalar yapiyorum ama daha once hic dusunmemistim ve bi istegim yoktu.
yas 26

Hiç. İlla olacaksa minimum 30. Araya kesinlikle girmemesi gerek.

28 yaşındayım. bugüne kadar hiç anne olmak istemedim. hiç isteyeceğimi de sanmıyorum. hele ki 6 aylık bir teyze olarak durumun vehametini kendi gözlerimle gördükten sonra gönül rahatlığıyla asla diyebilirim

Önümüzdeki hafta 21'e gireceğim. Elimde olsa hemen yaparım.

29'um sanırım son iki yıldır falan anne olmayı çok istiyorum. 35'ime kadar da olmalıyım diye düşünüyorum.

Hic istemedim, hala istemiyorum, isteyebilecegimi de dusunmuyorum
26 yasindayim

Hiç çocuk hayali kurmamıştım , küçüklüğümden beri kedim köpeğim vardı. Evlendikten sonra da aklımda yoktu zamanla oluştu bebek fikri. 30 yasımda doğum yaptım . 35 i geçirmeyin derim duyurunun kadınlarına :)

bana bağlı olacak bir canlının her ihtiyacı olduğunda yanında olabilmem için benim de her anlamda hazır olmam gerek tabi ki. uygun aday olduğu sürece 30 ideal yaş diye düşünüyorum

ilk cocugu 29'umda dogurmak istiyorum galiba. ikinci cocuk ise 32 fln.
belki de gec bile kaldik dogurmaya, genc anne olmak guzel olsa gerek ama iste omur boyu sorumluluk almak, kendi hayatimdan erken yasta feragat etmek biraz korkutuyor. o yuzden 29'u bekliyorum:)

yasim 25,5..

yas:24. dunyaya cocuk getirmek de, anne olmak da istemiyorum gunumuz sartlarinda. ilerde istemekten de cok korkuyorum. cocuklari pek sevmiyorum, o acidan icim rahat su anda ama bazen benim bile bebeklere icimin isindigi vs oluyor, bir de iste ilerleyen yaslarda hormonlar yuzunden istemekten cok korkuyorum. umarim o donemi sirf hormonlar dogrultusunda aslinda istemedigim bi karar vermeden atlatirim :D objektif olarak bakinca da anne olmanin dogru zamani ile ilgili celiskili dusuncelerim var, cocuk acisindan dusununce arada az yas farki olmasi daha guzel geliyor (Gilmore Girls tarzi bi iliski), ama anne acisindan bakinca da genc yasta anne olmak kotu, her seyi yasayip, kendi hayatini bitirip baska biri icin yasamaya hazir olunca anne olmali bence bi kadin.

23. 30'dan önce anne olmak istiyorum. hem aradaki yaş farkı çok olmasın, aramızda anlayışlar açısından uçurum olmasın diye hem de genetik olarak erken menopoza yatkınlıktan dolayı.

Yaşım 24. Anne olma isteğim hiç yok ama 30'dan sonra olmak istemezdim sanırım. Karışık işler valla. Amaan sağlıklı olsun da :p

Ben öldükten sonra ne olacağı hiç umrumda değil.

iyi ya da kötü bir şey söylensin istemem. ona göre yaşayamıyorum, kötü şeyler söyleyecek insanların sayısı günden güne artıyormuş gibi hissediyorum. bu kendine nasıl baktığınla alakalı bir durum sanırım. yoksa kimse oturup benim kendimi düşündüğüm gibi düşünmüyordur değerlendirmiyordur.

azıcık gıcıktı ama yine de iyi bir insandı yav :)

Öldükten sonra kimin ne dediği umrumda değil ve buna göre yaşıyorum.

Not: öldükten sonra arkasından iyi konuşulmasını isteyenlerin zoraki iyilik melekleri olduklarına inanıyorum.

Daha fazla bilgi için: (bkz: süperego)

şu önümüzdeki 5 yıl içinde ölürsem
hakkımda ne söylenmesini isterimmmm. biraz daha yaşasa dünyaya iz bırakıcak hatundu falan denilmeli bence benim için.

biraz daha büyüynce ölünce ne derler: icraatime bakmak lazım. ilerimi göremiyorum ki artık. ya da istemiyorum. çok yıprandım :/ 5 sene içinde ölmezsem yokolurum zaten gibi geliyore.

artık hiçbir şeyden zevk almıyorum.

"dünya kadar parası vardı da ne oldu. kefenin cebi yok" desinler. başka bir dileğim yok.

Ardımdan "niye bu kadar erken öldün piç herif" diyecek birileri var. Gerisi umrumda değil.

neler soylenecegini zaten biliyorum. umurumda mi? degil.

umursamadan yasiyorum. pamuk girmis gote, got gomulmus topraga. kimin ne dusundugunun ne onemi var?

Oldukten sonra arkamdan ne konusdugu umrumda degil diyemem. İyi seyler soylensin isterim.
Evet buna gore yasiyorum, bu konuda mutevazi olamayacagim.

pek yaşayamadan öldü zavallı demelerini beklerim. yalan değil sonucta.

en azindan ardimda biraktiklarim hakkimda soylenen guzel seyleri isitince mutlu olurlar.
onlarin mutlu olmasi adina isterdim.

Ölmeden önce arkamdan "İyi insandı, şöyleydi, böyleydi" demelerini isterim, ona göre yaşıyorum kişiliğimin oturduğu kadarlık kısmı elverdikçe. Öldükten sonra "Ben bir kara büyü biliyorum, aychovsky'yi hemencecik diriltebiliriz" ve benzeri ifadeler dışında ne dedikleri hiç ama hiç umrumda değil.

tomgordonaasikolankiz.tumblr.com

"kör ölür badem gözlü olur" derler. Öldükten sonra herkes iyi anılır. Hitler falan değilsen tabi. Önemli olan yaşarken iyi anılmak, iyi yaşamak, tadını çıkarmak, "bu adam hayatını yaşıyor hem de çok iyi bir insan" dedirtmek.